หลี่เป่าชุ่ยคว้าเสื้อของหลี่เป่าจวินไว้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น ขณะนั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยาน
“พี่เป่าจวิน จะไม่ถูกจับได้ใช่ไหม?”
หลี่เป่าจวินตอบเสียงดัง “ไม่มีพยาน ไม่มีหลักฐาน ต่อให้ฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่ยอมรับหรอก”
หลี่เป่าชุ่ยก่อเรื่องไม่ดีมา ใบหน้าจึงแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “ฮ่า ๆ ๆ ๆ สะใจจริง ๆ เมื่อกี้ตอนเขาออกมายืนขวางหน้าจักรยาน ทำหน้าเหวอสุด ๆ พี่เห็นไหม? ฮ่า ๆ ๆ สะใจชะมัด ฉันจะให้เขารังแกฉันฝ่ายเดียวได้ยังไง
นิสัยอย่างเขา คงโมโหจนคืนนี้นอนไม่หลับแน่ จักรยานคันใหม่เชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ”
หลี่เป่าจวินหัวเราะตาม “คราวหน้าถ้าเขายังรังแกเธอ ก็บอกพี่ พี่จะหาถุงกระสอบคลุมหัวเขาในตรอกแล้วซ้อมให้น่วมเลย
ทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้แท้ ๆ ไม่รู้จักหลบ ๆ ซ่อน ๆ ยังมีหน้ามาวิ่งวุ่นต่อหน้าเธออีก สมองมีปัญหาหรือไง คิดอะไรอยู่กันนะ?”
หลี่เป่าชุ่ยกล่าว “ใครจะไปรู้ เพิ่งทะเลาะกันวันรุ่งขึ้นก็ยังมาหาฉัน บอกให้พวกเราคืนเงิน แล้วให้ฉันไปขอโทษพ่อแม่กับพี่สะใภ้ของเขา บอกว่าถ้าทำแบบนั้นเราสองคนก็ยังคบกันได้ ไม่รู้หน้าของเขาใหญ่เท่าไรถึงพูดออกมาได้!”
หลี่เป่าจวินถุยเสียงหนึ่ง ก่อนกำชับหลี่เป่าชุ่ย “ต่อไปอยู่ให้ห่างจากเขาไว้ บ้านฟางมันเป็นหลุมส้วมชัด ๆ สภาพบ้านนั้น ใครเข้าไปก็เหมือนกระโดดลงหลุมไฟ”
หลี่เป่าชุ่ยตอบ “ฉันรู้ ฉันไม่ได้โง่เสียหน่อย ถ้าฉันยังคบกับเขาต่อ พ่อแม่คงโมโหตายแน่ แต่วันนี้ได้ระบายความอัดอั้นที่โดนมาหลายวันแล้ว สะใจจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
วันนี้บ้านหลี่จัดอาหารการกินอย่างเต็มที่ ทุกคนมากันพร้อมหน้า ยกเว้นหลี่เป่าห่ายที่เป็นเด็กฝึกงานอยู่ร้านอาหารของรัฐ กับเฉินกั๋วฟางที่ไม่ชอบไปมาหาสู่กับครอบครัวสามี