บ้านที่หลี่เป่ากั๋วได้รับจัดสรรเป็นอาคารสามชั้นที่ต้องขึ้นบันได มีพื้นที่ใช้สอย 87 ตารางเมตรและมี 3 ห้องนอน
จางหรงอิงนอนห้องเดียวกับหลี่เป่าซีและจินจือ ถังหงเหมยนอนกับเสี่ยวเสี่ยว ส่วนหลี่เป่ากั๋วนอนกับลูกชายทั้งสองคน ทุกคนก็เลยเบียดกันอยู่ไปแบบนั้น
วันต่อมา หลี่เป่ากั๋วแวะไปที่ทำงานก่อน จากนั้นก็กลับมาพาจางหรงอิง จินจือ และหลี่เป่าซีออกไปดูบ้านตามที่ต่าง ๆ
“แม่ หนูไปสืบข้อมูลมาเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้บ้านพาณิชย์ทั่วไปในเมืองราคาต่อตารางเมตรเฉลี่ยประมาณ 2,000-2,200 หยวน ส่วนใจกลางเมืองอยู่ที่ 2,500-3,000 หยวน”
จางหรงอิงสูดลมหายใจเฮือก “แพงขนาดนี้แล้วเหรอ?”
หลี่เป่ากั๋วว่า “แม่นึกว่านี่เป่าหลิ่งหรือไง ซื้อบ้านได้ด้วยเงินสามสี่พันหยวนหรือ? นี่ยังเรียกว่าแพงอีกเหรอ บอกให้ก็ได้ บ้านสำหรับชาวต่างชาติหรือบ้านระดับหรู ราคาสูงสุดอาจถึงตารางเมตรละสี่ห้าพันหยวนเลย”
ช่วงปีใหม่ ตอนจางหรงอิงเสนอว่าจะซื้อบ้านให้หลี่เป่าซี คนในบ้านก็ส่งเสียงคัดค้านกันวุ่นวาย
ไม่ต้องพูดถึงถังหงเหมยกับหลี่เป่าห่ายที่คัดค้านหนักที่สุด แม้แต่เสิ่นตันซึ่งปกติพูดจาง่าย ๆ ก็ยังแสดงความไม่พอใจ
เธอพูดตรง ๆ ว่าบ้านนี้มีลูก 6 คน ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อให้ทุกคน 6 หลัง จะรักลูกไม่เท่ากันไม่ได้
จางหรงอิงยกกะละมังใบใหญ่ไปวางกลางห้องรับแขก แล้วบอกให้อีก 5 คนเอาเงินคนละ 10,000 หยวนมาใส่ลงไป
คำพูดทำนองเอาศีลธรรมมาบีบคั้น ยกเหตุผลมาพูดให้ซาบซึ้ง ทั้งยังอ้างความถูกต้องชอบธรรมพรั่งพรูออกมาไม่หยุด
พวกเขาบอกว่าตัวเองเป็นพี่ชายพี่สาว ตอนนี้น้องสาวประสบความสำเร็จแล้ว เหลืออีกแค่ก้าวสุดท้าย พวกพี่ ๆ ต้องช่วยกันหนุนหลัง
จากนั้นเสียงคัดค้านก็เงียบลง สุดท้ายทุกคนเปลี่ยนมาบอกให้หลี่เป่าซีทำเหมือนคนอื่น ๆ คือเซ็นสัญญากู้หนี้กับที่บ้าน
หลี่เป่าซีลองคำนวณในใจ ถ้าตารางเมตรละ 2,000 หยวน บ้านขนาด 50 ตารางเมตรก็ต้องใช้เงินตั้งแสนหยวน