ชิวผิงพาโต้วเหมยวิ่งวุ่นไปโรงพยาบาลทุกวัน จินจือก็คอยอยู่เป็นเพื่อนด้วย ชิวผิงยอมควักเงินไม่น้อย ก่อนอื่นเขาถือจดหมายแนะนำตัวจากแพทย์หยางเฉิงไปปรึกษาหมอที่โรงพยาบาลเก้าเซี่ยงไฮ้ จากนั้นยังยอมจ่ายเงินก้อนโตหาพ่อค้าคนกลางอยู่หลายราย กว่าจะได้คิวหมอชื่อดังของโรงพยาบาลเก้าเซี่ยงไฮ้มาจนได้
หลังจากคุยกับหลี่เป่ากั๋ววันนั้น จางหรงอิงก็เลิกดูบ้านแล้ว อาศัยจังหวะที่ลูกชายทำงานอยู่บริษัทหลักทรัพย์ เปิดบัญชีขึ้นมาเพื่อบริหารเงิน
ชาติก่อนเธอเคยได้ยินมาว่า หุ้นในช่วงปี 1990 ทำเงินได้มหาศาล
อีกอย่างหลี่เป่ากั๋วยังบอกด้วยว่า หุ้นตกจากจุดสูงสุด 1,558 จุดเมื่อปีก่อน ลงมาเหลือ 837 จุดแล้ว จางหรงอิงคิดว่าน่าจะถึงเวลาช้อนซื้อแล้ว
แม้เธอจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ในฐานะคนที่กลับมาเกิดใหม่จากอนาคต เธอก็มั่นใจเต็มเปี่ยม
หลังเปิดบัญชี จางหรงอิงโยนเงิน 2,000 หยวนเข้าไป ตั้งใจลองหยั่งเชิงดูก่อน แล้วค่อยลงมือเต็มที่
ผลคือเธอพบว่าเงินก้อนนี้บริหารไม่ค่อยจะเป็นเรื่องเป็นราว ยิ่งจัดการไปจัดการมา ก็เหมือนใกล้จะหายวับไปหมดแล้ว
ภายในห้องซื้อขายหลักทรัพย์อัดแน่นไปด้วยผู้คน กลิ่นควันบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นชาราคาถูกปะปนกัน หน้าต่างเปิดแง้มไว้เพียงช่องแคบ ๆ ตลอดทั้งปี แต่ก็ระบายความอบอ้าวในห้องไม่ออก
หน้าเคาน์เตอร์มีแถวยาวเหยียดอยู่เสมอ ทุกคนถือแบบฟอร์มอยู่ในมือ บ้างกำใบจองซื้อหุ้น บ้างกอดสมุดเงินฝากกับเงินสด เบียดกันยื่นเอกสารที่ช่องบริการ จ่ายเงิน แล้วรับใบยืนยันรายการซื้อขาย
พนักงานยุ่งจนหัวแทบไม่เงย ปากกาหมึกซึมขีดเขียนลงบนกระดาษไม่หยุด เสียงเรียกหมายเลข เสียงบ่น และเสียงซักถามปะปนกัน อึกทึกครึกโครมราวกับตลาดสดช่วงสิ้นปี