บนรถไฟ จางหรงอิงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างแล้วถอนใจ “ทุกคนต่างบอกว่าลูกชายคนโตได้ดี แม่สามีของเธอจนถึงวันจากไปก็ยังไม่ได้พึ่งพาความสุขจากลูกชายคนโตเลยสักนิด ดูเผิน ๆ เหมือนมีหน้ามีตา แต่ค่าบ้านในเซี่ยงไฮ้แพงขนาดนั้น ครอบครัวเธอมีตั้งห้าคน พึ่งเงินเดือนนิดเดียวของเป่ากั๋ว ไม่รู้ชาตินี้จะมีบ้านเป็นของตัวเองเมื่อไร”
“เฮ้อ เวลาคนอื่นชมว่าเป่ากั๋วเก่ง ฉันยังแอบหน้าแดงเลย บอกใคร ๆ ว่าเป็นผู้บริหารใหญ่ในเมืองใหญ่ แต่เอาเข้าจริงก็ขัดสนอยู่เหมือนกัน เผลอ ๆ อาจสู้เจ้าสามกับเจ้าสี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ถังหงเหมยได้ยินจางหรงอิงพูดดูแคลนสามีตัวเอง ก็ฮึดสู้ขึ้นมาเต็มที่
“แม่พูดอะไรแบบนั้น พวกเขาจะเอามาเทียบกับเป่ากั๋วของฉันได้ยังไง เป่ากั๋วของฉันเป็นบัณฑิตมหาวิทยาลัย เป็นคนของรัฐ ส่วนเจ้าสี่ก็แค่คนคอยผัดอาหารรับใช้คนอื่น ต้องยืนหน้าเตาออกแรงทำอาหารเต็มโต๊ะ แถมยังต้องยิ้มเอาใจ จะหาเงินได้สักกี่บาทกัน เทียบกับคนมีความรู้อย่างเป่ากั๋วของฉันได้เหรอ?
ส่วนเจ้าสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตากแดดตากลมจนแทบไม่ได้อยู่บ้าน หน้าร้อนก็ไหม้ดำเหมือนก้อนถ่าน หน้าหนาวโดนลมหนาวพัดจนผิวแตกเป็นดินดำ แล้วจะเหมือนเป่ากั๋วของฉันที่นั่งทำงานในสำนักงาน มีคนให้ความเคารพได้ยังไง”
ช่วงปีใหม่ ถังหงเหมยก็ได้ยินมาว่าตอนนี้หลี่เป่าจวินหาเงินได้ไม่น้อย ถึงขนาดมีญาติมิตรหลายคนวนเวียนอยู่รอบตัวเขา อยากให้หลี่เป่าจวินพาลูกหลานของตัวเองไปทำงานด้วย
กลับกัน หลี่เป่ากั๋วซึ่งเป็นผู้บริหารใหญ่ในเซี่ยงไฮ้ อยู่ไกลแถมยังเจ้าเล่ห์ ญาติพี่น้องเลยหาผลประโยชน์จากเขาไม่ได้ ในหมู่ญาติกลับได้รับความนิยมสู้น้องชายอย่างหลี่เป่าจวินไม่ได้เสียแล้ว