หลี่เป่ากั๋วรับถ้วยชาประจำตัวจากมือหลี่เป่าซีมาจิบไปคำหนึ่ง
จากนั้นก็ทำท่าดันแว่นอย่างวางมาด
“แม่ครับ ผมทุ่มเทคิดเรื่องนี้สุดกำลัง หลายวันมานี้ถึงกับเอาแต่นอนคิดเรื่องนี้ เหนื่อยยิ่งกว่าตอนอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสียอีก”
“ผมต้องคอยเอาอกเอาใจพวกหัวหน้าโรงงานเหมือนเป็นหลานเขาอยู่หลายวัน เกือบจะเรียกพวกเขาว่าคุณปู่แล้วด้วยซ้ำ ทั้งพูดจาหว่านล้อม ทั้งหลอกล่อ แถมยังวิเคราะห์ความเสี่ยงของตลาดหุ้นกับแนวโน้มต่อจากนี้ให้พวกเขาฟังอีก...”
จางหรงอิงเริ่มหมดความอดทน “แม่รู้แล้ว ๆ ลูกไม่ต้องพูดแม่ก็รู้ แล้วผลล่ะ ถ้าไม่ได้เรื่อง ต่อให้ลูกเหนื่อยจนตายกลางทางก็เปล่าประโยชน์”
หลี่เป่ากั๋ววางท่า ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบน้ำอีกครั้ง
หลี่เป่าซีกับจางหรงอิงจ้องเขาไม่วางตา คนหนึ่งยืนด้านข้าง อีกคนยืนอยู่ตรงหน้า จนหลี่เป่ากั๋วที่กำลังวางมาดเริ่มทำตัวไม่ถูก
ถังหงเหมยที่อยู่ในครัวสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้ามาสมทบ “อย่ากดดันเป่ากั๋วเลย พวกคุณก็รู้จักนิสัยเขาดีที่สุดแล้ว ทั้งมีน้ำใจ อบอุ่น และเห็นค่าความสัมพันธ์ แถมยังดีกับครอบครัวที่สุด ถ้าทำได้ เขาคงจัดการให้โดยไม่ต้องรอให้พวกคุณเอ่ยปากหรอก จริงไหม เป่ากั๋ว”
แววตาที่เธอมองหลี่เป่ากั๋วเต็มไปด้วยความชื่นชมและภาคภูมิใจ
หลี่เป่ากั๋วเผลอยืดคอขึ้น ก่อนส่งยิ้มชื่นชมให้ถังหงเหมยอย่างอ่อนโยน “ก็ใช่น่ะสิ”
จางหรงอิงแทบระเบิดเพราะสองผัวเมียรับส่งคำพูดกันไปมา
“พูดวกไปวนมา สรุปว่าจัดการไม่ได้ใช่ไหม”
พูดจบจางหรงอิงก็เหลือบมองหลี่เป่ากั๋วอย่างดูแคลน