“แค่ก ๆ ๆ... ไม่ใช่ครับ... แม่...”
จางหรงอิงไม่รอให้หลี่เป่ากั๋วพูดจบ สีหน้าก็เคร่งขรึมลง “อะไร? นี่แกจะเบี้ยวหนี้หรือไง? แกเซ็นสัญญากู้เงินไว้แล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตอนนี้แกคงยังอยู่เป่าหลิ่ง คอยดูสีหน้าหัวหน้าหวัง รับเงินเดือนแค่สองสามร้อยหยวน แถมต้องคอยประจบเขาเหมือนเป็นหลาน แล้วจะมีชีวิตดี ๆ อย่างตอนนี้ได้ยังไง”
หลี่เป่ากั๋วรีบตอบ “ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมเซ็นสัญญากู้เงินไว้จริง บอกว่าจะให้เงินเดือนแม่ตอนมาเซี่ยงไฮ้ครบปีที่ห้า แต่แม่ดูสิ ปีนี้เพิ่งเริ่มเองนะ นี่เพิ่งเดือนแรกของปี แม่ก็จะเอาเงินทั้งปีแล้ว ผมยังไม่ได้รับเงินเดือนเลย จะให้ผมหาเงินจากไหนล่ะครับ?”
จางหรงอิงบิดก้นหันหลังให้หลี่เป่ากั๋ว “ฉันไม่สน เมียแกบอกเองว่าปีที่แล้วแกได้เงินเดือนเดือนละ 2,200 หยวน ยังมีโบนัสอีก ปีหนึ่งยังไงก็ต้องได้สามสี่หมื่นหยวน เงินเดือนหลายปีก่อนหน้านี้ก็ยังมี แถมแกยังมีรายได้พิเศษอีก”
ถังหงเหมยมองหลี่เป่ากั๋วอย่างกระวนกระวาย ก่อนรีบอธิบายให้จางหรงอิงฟัง “แม่คะ บ้านเรามีกันตั้งหลายคน ถึงเป่ากั๋วจะหาเงินได้บ้าง แต่ค่าใช้จ่ายของเราก็ไม่น้อยเหมือนกันค่ะ”
หลี่เป่ากั๋วรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับ เขาดึงแม่ที่กำลังโมโหให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตัวเอง “แม่ ผมไม่ต้องกินต้องใช้หรือครับ? ลูกสามคนของผมก็ต้องเรียนหนังสือ ต้องเลี้ยงดู หงเหมยก็ไม่มีรายได้ แล้วตอนนี้ที่ทำงานเราก็กำลังเปิดให้ซื้อบ้านพักให้เช่าของหน่วยงาน ค่าเช่าปีละสี่ร้อยกว่าหยวน ผมเองก็ว่าไม่คุ้ม ช่วงนี้กำลังคิดจะซื้อบ้านตามแผน 94 อยู่ครับ”