ซุนชุนเฉ่าไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็ผลักจางหรงอิงล้มลงกับพื้น แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ทำไมถึงพักงานฉัน คนที่ก่อเรื่องคือพวกเขา ไม่ใช่ฉันสักหน่อย”
เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของจางหรงอิงที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบตะโกนใส่ซุนชุนเฉ่าว่า “ยังไม่รีบไปอีก! เธอไปก่อน”
ซุนชุนเฉ่าทำหน้าไม่ยอม ยังคิดจะพูดอะไรต่อ “หัวหน้าหน่วย คุณไม่มีสิทธิ์พักงานฉัน ฉันเป็นพนักงานประจำของโรงงาน ต้องให้โรงงาน...”
พอเห็นจางหรงอิงก้มลงหยิบม้านั่งเตี้ยขึ้นมาแล้ว หัวหน้าหน่วยก็ยื่นมือผลักซุนชุนเฉ่าอย่างแรง “เธอไปก่อน เรื่องที่เหลือโรงงานจะติดต่อเธอเอง”
ซุนชุนเฉ่าเซถลา ความโกรธที่กดกลั้นไว้ปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่
เธอมองหัวหน้าหน่วยด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวพลางพูดว่า “คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าคุณรับผลประโยชน์จากพวกเขา! ต่อหน้าคนตั้งมากมายยังใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง คุณไม่เหมาะจะเป็นหัวหน้าหน่วยของโรงงาน ฉันจะไปร้องเรียนคุณ จะไปแจ้งหัวหน้าโรงงานว่าคุณละเลยหน้าที่ เห็นฉันโดนพวกเขาทุบตีและก่อเรื่องอยู่แบบนี้ แต่คุณกลับไม่ทำอะไรเลยสักนิด...”
หัวหน้าหน่วยที่ยืนคั่นกลางระหว่างทั้งคู่ คอยกันไม่ให้จางหรงอิงพุ่งเข้าไปทำร้ายคน ถึงกับถูกด่าจนตะลึงงัน
เขาหน้าบึ้งพลางอธิบายว่า “ที่ทำไปก็เพื่อเธอทั้งนั้น”
ซุนชุนเฉ่าไม่ฟัง กลับตะโกนเสียงดังว่า “ฉันรู้ว่าพวกคุณโตมาด้วยกันในบ้านพักเดียวกัน พวกคุณก็แค่รังแกฉันที่มาจากชนบท ฉันรู้ว่าพวกคุณดูถูกฉัน พวกคุณกีดกันฉันหมด ฉันทำอะไรผิดหรือไง? ฉันสั่งสอนลูกตัวเองก็ผิดหรือ? ฉันจะหาคู่แล้วมันทำไม? ฉันเพิ่งสามสิบกว่าเอง ไม่ได้จะรักษาพรหมจรรย์ไปจนตายสักหน่อย ทำไมฉันจะหาคู่ไม่ได้? พวกคุณก็แค่รังแกคน!!!!”