ซุนชุนเฉ่าพลันลนลานขึ้นมา
“นังสารเลวนั่น นี่มันจะบีบฉันให้ตายถึงจะพอใจหรือไง ทำไมถึงเหมือนหมาบ้าคอยจ้องเล่นงานฉันไม่เลิกเลยนะ?”
หญิงวัยกลางคนยื่นมือผลักเธอ “ยังจะพึมพำอะไรอีก รีบหลบไปก่อนเถอะ ได้ยินว่าคดีของเจียงอวิ้นเซิงกำลังจะตัดสินแล้ว ถ้าเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วเอ่ยปากซัดทอดเธออีก แถมจางหรงอิงก็ไม่ยอมรามือง่าย ๆ ฉันว่าสถานการณ์เธอคงไม่สู้ดีนักหรอก”
ซุนชุนเฉ่าหน้าซีด “ใช่ ๆ ฉันต้องรีบหลบไปก่อน รีบหลบไป”
พูดจบ เธอก็กัดฟันทนความเจ็บปวดทั่วร่าง เดินกะเผลกกลับบ้านไป
“เอ๊ะ ๆ ชุนเฉ่า จะไปไหนน่ะ?” หญิงวัยกลางคนตะโกนเรียกจากด้านหลัง
ซุนชุนเฉ่าทำเหมือนไม่ได้ยิน
เธอวิ่งกลับถึงบ้าน พุ่งเข้าไปในห้องตัวเอง แล้วนั่งยอง ๆ ข้างเตียง ดึงลิ้นชักออกมาค้นหาของข้างใน
พอค้นจนทั่ว เธอก็โมโหจนกระชากลิ้นชักทั้งอันออกมาแล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง สมุดบัญชีเงินฝากของเธอหายไปแล้ว
เสียงดังปัง ของในลิ้นชักกระจัดกระจายเต็มพื้น
“นังสารเลว ต้องเป็นมันเอาไปแน่ ๆ!!!”
ซุนชุนเฉ่าโกรธจนอกกระเพื่อมแรง
แต่เธอไม่กล้าอยู่ต่อ รีบหาถุงใบหนึ่งมาเก็บข้าวของของตัวเอง แล้วเร่งร้อนออกไปข้างนอก
ที่สถานีตำรวจ หลิวกั๋วผิงซึ่งเคยต้อนรับจางหรงอิงกับคนอื่น ๆ คราวก่อน บังเอิญอยู่ที่นั่นพอดี
“พี่จาง มาแล้วเหรอครับ ผมกำลังจะโทรไปที่เมืองเป่าหลิ่งเพื่อแจ้งข่าวพี่อยู่พอดี”
จางหรงอิงเงยหน้ามองเขา “มีผลคดีของเจียงอวิ้นเซิงแล้วเหรอ?”
หลิวกั๋วผิงพยักหน้า “ช่วงสองสามปีมานี้ ทางหน่วยงานพิจารณาคดีแบบนี้กันเร็วมาก เจียงอวิ้นเซิงทนการสอบสวนไม่ไหว เลยยอมรับแล้วว่าเขาคิดไม่ดีกับสหายจางจินจือจริง ๆ และยอมรับด้วยว่าเคยลงมือกับสหายจินจือ ตอนนี้ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานอันธพาลแล้วครับ
“ถ้าเป็นเมื่อสองปีก่อน โทษจะหนักมาก กรณีแบบนี้คงถูกประหารชีวิตไปแล้ว แต่ตอนนี้พ้นช่วงที่ควบคุมเข้มงวดที่สุดมาแล้ว พฤติกรรมของเขายังไม่ถึงขั้นเลวร้ายอย่างยิ่ง จึงน่าจะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิตครับ”