ซุนชุนเฉ่าถูกทุกคนพูดเหน็บแนมคนละประโยคสองประโยค จนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
เธอมองจางหรงอิงด้วยความเคียดแค้น ก่อนตะโกนเสียงแหบพร่า “จางหรงอิง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ที่เธอก่อเรื่องแบบนี้ก็เพราะหมายตางานกับบ้านของครอบครัวใช่ไหม? ฉันบอกไว้เลยว่าไม่มีทาง เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งออกไปแล้ว มีสิทธิ์อะไร?”
พูดจบ ซุนชุนเฉ่าก็ตะโกนใส่คนที่มุงดู “ทุกคนไม่รู้ใช่ไหม? พี่สาวสามีของฉันคนนี้เป็นปลิงคอยสูบเลือดครอบครัวเดิม! ก่อนหน้านี้ตอนคนในบ้านยังอยู่กันครบ เธอก็กลับมาขอเงินขอทองอยู่บ่อย ๆ พอตอนนี้เห็นว่าในบ้านเหลือฉันคนเดียว ก็จงใจทำลายชื่อเสียงฉัน อยากบีบให้ฉันไป จะได้ยึดบ้านกับงานของครอบครัวเดิมไว้เอง!!!”
พอซุนชุนเฉ่าพูดเช่นนี้ สายตาที่ทุกคนมองจางหรงอิงก็เปลี่ยนไป
โดยเฉพาะพวกผู้หญิง พวกเธอคลอดลูกและดูแลบ้านให้ครอบครัวสามี หากสามีตายไปแล้ว น้องสาวสามีที่แต่งออกไปกลับมาขับไล่พวกเธอและยึดทรัพย์สินของบ้าน พวกเธอก็คงไม่ยอมเหมือนกัน
ถึงขั้นมีหลายคนเริ่มเห็นอกเห็นใจเธอแล้ว
“ทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ดูพี่สาวสิ อายุปูนนี้แล้ว ลูก ๆ ก็โตกันหมดแล้ว ทำไมยังทนกับน้องสะใภ้ของบ้านเดิมไม่ได้อีกล่ะ?”
“นั่นสิ ผู้หญิงแต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากบ้าน เธอกับครอบครัวสามีต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน จะเพราะที่บ้านไม่มีใครแล้ว ถึงกับปฏิเสธสิ่งที่ชุนเฉ่าทุ่มเทให้ไม่ได้หรอกนะ?”
จางหรงอิงเหลือบมองผู้หญิงสองคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ทั้งคู่ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนพึมพำเสียงเบาว่า “พูดความจริงยังไม่ได้อีกหรือไง”