หลังตะโกนใส่หลี่เป่าจวินจบ เฉินกั๋วฟางก็หันไปร้องไห้กับพ่อของเธออีกครั้ง “พ่อคะ ฉันกับพี่เจียงเทารักกันจริง ๆ พ่อช่วยทำให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันเถอะค่ะ ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว กว่าจะมีลูกสักคนก็ยากเย็น ฉันไม่ยอมเอาเด็กออกแน่ หลี่เป่าจวินเกลียดฉันอยู่ในใจ เขาตั้งใจจะทำลายชีวิตฉัน”
“พ่อคะ ฉันขอร้อง เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ถ้าไม่แต่งกับพี่เจียงเทา แล้วต่อไปฉันจะแต่งกับใครได้อีกคะ? ฉันสัญญาว่าต่อไปจะใช้ชีวิตดี ๆ จะไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว ฉันรู้ว่าหลายปีมานี้ฉันไม่กตัญญู ทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วง พ่อคะ ขอให้พ่อรักฉันอีกสักครั้งนะคะพ่อ ฮือ ๆ ๆ~”
พ่อเฉินมองเฉินกั๋วฟางที่ร้องไห้จนหน้าตาเปื้อนน้ำตา แววตาฉายความใจอ่อนวูบหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับหลี่เป่าจวิน “ฉันก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน รู้ว่ากั๋วฟางทำเรื่องแบบนี้ลงไปเป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง บางทีตั้งแต่แรกการที่พวกเธอสองคนแต่งงานกันก็อาจเป็นความผิดพลาด
เรื่องนี้เป็นฝ่ายตระกูลเฉินที่ผิด แต่ฉันก็หวังว่าทุกคนจะถอยกันคนละก้าว อย่างไรเสียก็อยู่เมืองเป่าหลิ่งเหมือนกัน เงยหน้าก็เจอกัน ก้มหน้าก็เจอกัน
สินสอดที่บ้านหลี่ให้มาแต่แรก รวมถึงค่าใช้จ่ายจัดงานเลี้ยง เราจะคืนให้ทั้งหมด แล้วยังจะเพิ่มเงินอีก 300 หยวนเป็นสินสอดให้เป่าจวินไปหาภรรยาใหม่ เรื่องนี้ก็ให้ผ่านไปแบบนี้ พวกเธอคิดว่าได้ไหม?”
จางหรงอิงหัวเราะเยาะ “เป็นไปได้ยังไง หลี่เป่าจวินถึงจะไม่ได้เรื่อง แต่หลายปีมานี้ก็ทำงานมาตลอด โรงซ่อมรถเขาทำงานมา 6 ปีกว่า เกือบ 7 ปีแล้ว เขาไม่มีอนาคตอะไร งานก็ไม่ซื่อสัตย์ เงินเดือนก็ไม่สูง แต่หลายปีมานี้กินอยู่ที่บ้าน เงินที่หามาได้ไม่กี่หยวนแทบทั้งหมดเอาไปซื้อของให้เฉินกั๋วฟาง