ท้องลูกคนที่สองของหลี่เป่าเฟิ่งก็โตไม่น้อยแล้ว
เฟิงจื้อเหว่ยต้องดูแลทั้งงานที่บ้านและร้าน แถมยังต้องคอยดูแลลูกด้วย จึงเริ่มรับมือไม่ไหวอยู่บ้าง
ต่อจากนี้ร่างกายของหลี่เป่าเฟิ่งจะยิ่งอุ้ยอ้ายขึ้น ลูกสาวอย่างถิงถิงจึงต้องส่งไปให้แม่สามีช่วยดูแลชั่วคราว แต่แม่สามีอยู่กับสามีภรรยาน้องชายของเฟิงจื้อเหว่ย ที่นั่นมีหลานชายกับหลานสาวอยู่แล้วอย่างละคน
ถิงถิงไปอยู่ได้แค่สองวัน พอกลับมาก็มีแผลที่หน้าผาก บอกว่าเล่นกับเด็กคนอื่นแล้วถูกลูกพี่ลูกน้องขว้างของใส่
หลี่เป่าเฟิ่งสงสารลูกจับใจ จึงให้ลูกอยู่บ้านต่อ
จางหรงอิงหอบของฝากจากเซี่ยงไฮ้มาหา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายของหลี่เป่าเฟิ่งหรือเป็นปัญหาจากเฟิงจื้อเหว่ยกันแน่ ไม่ว่าจะท้องแรกหรือท้องนี้ หลี่เป่าเฟิ่งก็ลำบากมากทุกครั้ง
เห็นหลี่เป่าเฟิ่งต้องทนลำบากเช่นนั้น จางหรงอิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คลอดคนนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็พอเถอะ ลำบากเกินไป คนเราไม่เหมือนกัน บางคนคลอดลูกง่ายเหมือนถ่ายอุจจาระ แต่บางคนแทบต้องเอาชีวิตเข้าแลก
มีสองคนก็พอแล้ว ไม่เคยได้ยินคำโบราณหรือไง ลูกมากแม่ก็ลำบาก”
หลี่เป่าเฟิ่งพยักหน้าเบา ๆ “อืม จื้อเหว่ยก็พูดแบบนี้เหมือนกัน มีสองคนก็พอแล้ว”
จางหรงอิงถามอย่างเป็นห่วง “ทางแม่สามีเธอให้ความกดดันหรือเปล่า อยากได้ลูกชายหรือไง?”
หลี่เป่าเฟิ่งถอนหายใจ “ก็ไม่ได้กดดันอะไรหรอก อย่างไรจื้อเหว่ยก็อยู่ข้างฉัน แต่ปากก็บ่นอยู่บ้าง บอกว่าท้องนี้อยากให้เป็นลูกชาย จะได้มีลูกสาวคนโตแล้วประกอบกันเป็นคำว่าดี มีลูกครบทั้งชายหญิง”