จางหรงอิงลงมาจากอาคารหนึ่ง แล้วตรงไปยังห้อง 201 ของอาคารสาม
“ก๊อก ๆ ๆ~”
ว่านหัวที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวได้ยินเสียงเคาะประตู ก็รีบเดินมาเปิด พลางคิดว่ายังเหลืออีกตั้ง 40 นาทีกว่าจะเลิกงาน ใครกลับมาแล้วหรือ
พอเปิดประตูเห็นว่าเป็นจางหรงอิง เธอก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“อ้าว หรงอิงเองเหรอ เข้ามานั่งก่อนสิ”
จางหรงอิงวางกล้วยห้าลูกที่หิ้วมาลงบนโต๊ะ แล้วมองเด็กที่นั่งเล่นอยู่บนพื้น ก่อนเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “โอ้โห หลานโตขนาดนี้แล้วเหรอ”
ว่านหัวเหลือบมองกล้วยบนโต๊ะ “แหม มาเยี่ยมทั้งที ยังจะเอาของมาฝากอีก นั่นเป็นหลานคนที่สามของลูกชายคนโตฉัน ปีนี้ห้าขวบพอดี เกิดทันก่อนเริ่มใช้นโยบายวางแผนครอบครัวพอดี ถ้าช้ากว่านี้อีกปี คงไม่มีเขาแล้ว”
“มาดื่มชาก่อน”
จางหรงอิงรับถ้วยชามา ก่อนถอนหายใจยาว “เฮ้อ~”
ว่านหัวถามอย่างหยั่งเชิง “เป็นอะไรไป ได้เจอจินจือไหม ฉันไม่ได้เจอเธอมาสองสามปีแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง”
น้ำตาจางหรงอิงไหลพราก “ไม่ดีเลย”
“โธ่ ทำไมร้องไห้ล่ะ” น้ำเสียงว่านหัวร้อนใจขึ้นทันที เธอรีบควักผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้
จางหรงอิงไม่เกรงใจ รับผ้าเช็ดหน้าไปซับน้ำตา
“เด็กผอมจนแทบดูไม่ได้ เห็นกระดูกแล้วฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน เหมือนคนที่ถูกทรมานอย่างแสนสาหัสในช่วงอดอยากปี 1959 ถึง 1961 เสื้อผ้าที่ใส่ก็หลวมโพรกไปหมด”
จางหรงอิงพูดพลางจับข้อมือว่านหัวไว้ “ว่านหัว เธอก็รู้ว่าน้องชายฉันเหลือเลือดเนื้อเชื้อไขอยู่คนเดียว ครอบครัวฉันก็ไม่มีใครแล้ว จินจือเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ทางบ้านแม่ของฉัน เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก อย่าปิดบังฉันเลย เล่าให้ฟังเถอะ ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจินจือเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย อุบัติเหตุอะไรกัน หลายปีมานี้ซุนชุนเฉ่าทำอะไรกับเธอบ้าง ถึงบีบคั้นจนกลายเป็นแบบนี้