พอออกมาจากบ้านของว่านหัว จางหรงอิงก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เธอหามุมหนึ่งแล้วใช้มือปิดปาก ร้องไห้จนแทบขาดใจ
เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน เด็กสาวอายุ 14 ปี กลับถูกแม่แท้ ๆ ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วจับให้คุกเข่าอยู่ข้างถนน ปล่อยให้คนอื่นมามุงดู หากเป็นเด็กคนไหนก็คงถูกกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก
ไม่น่าแปลกเลย ไม่น่าแปลกที่จินจือจะต่อต้านการออกจากบ้านขนาดนั้น ไม่น่าแปลกที่พอได้ยินว่าจะต้องออกไปข้างนอก เธอก็มีสีหน้าคลุ้มคลั่ง ตลอดหลายปีมานี้ จินจือของเธอต้องผ่านอะไรมาบ้างนะ
ลูกสาวที่น้องชายของเธอรักแทบจะวางไว้บนฝ่ามือ เพิ่งเสียพ่อไปได้ 5 ปี ก็ถูกคนทำย่ำยีจนไม่เหลือสภาพ หากเธอไม่มาเอง สัตว์เดรัจฉานอย่างเจียงอวิ้นเซิงที่คิดสกปรกอยู่ในใจนั่นอยู่ด้วยแล้ว จินจือไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรอีกบ้าง
ไม่น่าแปลกที่ชาติที่แล้วจินจือจะผูกคอตายในห้องได้อย่างเด็ดขาดขนาดนั้น
เธอต้องสิ้นหวังแค่ไหนกันนะ
สิ่งที่จางหรงอิงยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ ทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่เดือนก่อนจินจือจะผูกคอตาย แต่ตอนนี้เธอกลับยังอยากมีชีวิตอยู่มาก เพื่อปกป้องตัวเอง เธอล็อกประตูไม่ออกไปไหนถึง 2 วัน แม้แต่ขับถ่ายก็ทำในห้องตัวเอง เธอรู้จักหลบเข้าไปซ่อนในหีบ
พอเห็นเธอ จินจือก็ร้องไห้พลางขอความช่วยเหลือ “อาสะใภ้ ช่วยหนูด้วย”
เธออ้อนวอน “อาสะใภ้ รีบพาหนูไปที หนูอยากได้พ่อ หนูอยากได้พ่อ~”
เธอพยายามช่วยตัวเองมาตลอด เธออยากมีชีวิตอยู่มากจริง ๆ
หลังน้องชายตาย จางหรงอิงเคยแอบมาหาจินจืออยู่ 2 ครั้ง
ครั้งแรกเธอไปหาจินจือที่โรงเรียนโดยตรง
ครั้งที่สองเธอมาแล้วไม่เจอที่โรงเรียน จึงแอบไปที่บ้านพักของครอบครัว