เคาะอยู่ได้ไม่นาน ก็มีเสียงผู้ชายห้าวห้วนดังมาจากด้านใน “ใครน่ะ?”
เสียงประตูดังโครม ก่อนจะถูกเปิดออก
“พวกคุณเป็นใคร?”
จางหรงอิงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายวัยสามสิบกว่า ๆ ร่างกำยำ หน้าตาก็ดูดีพอสมควร
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ ซุนชุนเฉ่าแต่งงานใหม่แล้ว
แต่น้องชายของเธอตายไปตั้งห้าปีแล้ว ซุนชุนเฉ่าจะแต่งงานใหม่ก็ไม่แปลก เพียงแต่ผู้ชายตรงหน้าดูอายุแค่สามสิบ หากจำไม่ผิด ปีนี้ซุนชุนเฉ่าอายุ 37 แล้ว อีกอย่าง หากเทียบกันเรื่องหน้าตา เธอก็ต้องยอมรับว่าซุนชุนเฉ่าไม่คู่ควรกับผู้ชายคนนี้จริง ๆ
น้ำเสียงของจางหรงอิงแฝงความระแวดระวัง “ฉันเป็นอาของจินจือ แล้วคุณเป็นใคร?”
ชายคนนั้นดูงุนงง “ไม่เห็นเคยได้ยินว่าจินจือมีอาเลย?”
จางหรงอิงเริ่มไม่พอใจ เธอผลักประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน “ตกลงคุณเป็นใคร? จินจือล่ะ?”
“เดี๋ยวก่อน ๆ ทำไมพวกคุณถึงเข้ามาโดยไม่บอกกล่าวกันก่อน?”
น้ำเสียงของจางหรงอิงเจือโทสะ “ฉันถามอีกครั้ง คุณเป็นใคร? เกี่ยวข้องอะไรกับซุนชุนเฉ่า?”
หลี่เป่าจวินเอื้อมมือกดคออีกฝ่ายไว้ เสียงดังลั่นราวกับฟ้าผ่า “แม่ฉันถามแกอยู่นะ!!”
ชายคนนั้นดิ้นอยู่สองสามที แต่ไหนเลยจะสู้หลี่เป่าจวินไหว เขาจึงยอมแพ้ทันที “ผม... ผมเป็นเพื่อนของชุนเฉ่า ผมชื่อเจียงอวิ้นเซิง”
จางหรงอิงถาม “แฟนเหรอ?”
ชายคนนั้นตอบอ้อมแอ้ม “ก็เป็นเพื่อนที่สนิทกัน กำลังคบหาดูใจกันอยู่ครับ”
จางหรงอิงยิ่งไม่พอใจ “คุณเข้ามาได้ยังไง? ซุนชุนเฉ่าอยู่ไหน?”
หลี่เป่าจวินเพิ่มแรงกดมือที่คอ ชายคนนั้นร้องโอดโอย “โอ๊ย เบา ๆ หน่อย ซุนชุนเฉ่ากลับบ้านเดิมไปพักหนึ่งแล้ว เธอให้กุญแจผมไว้ บอกว่าถ้ามีเวลาก็แวะมาดูแลจินจือหน่อย”