มีเพียงหร่วนฟางเท่านั้นที่รู้ว่า ในเสียงถอนหายใจนั้นซ่อนความคับข้องใจที่พูดไม่ออกไว้มากมายเพียงใด
ใต้แขนเสื้อ นิ้วของเธอค่อย ๆ ลูบคลำฝ่ามือ เมื่อก่อนเธอไม่เคยต้องลงมือทำงานบ้านเลย แต่ตอนนี้งานครัวและเรื่องปากท้องกลับทำให้ฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธอด้านหยาบ จากที่เคยแต่งตัวงดงามและใช้ชีวิตอย่างอิสระ บัดนี้ต้องวนเวียนอยู่กับเตาไฟและลูก ๆ เหนื่อยจนแม้แต่จะสูดหายใจสักครั้งก็ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย
ทั้งที่เหนื่อยล้าไปทั้งใจ แต่เพราะสามีไม่เคยทุบตีหรือดุด่า ไม่เคยเมินเฉยหรือปล่อยให้อดอยาก แม้แต่จะบ่นก็ยังดูเหมือนเธอทำตัวเรื่องมาก
จางหรงอิงสัมผัสได้
เธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน จึงรู้ว่าครอบครัวของหร่วนฟางมีฐานะดีมาตั้งแต่เด็ก รู้ว่าพ่อแม่หร่วนรักและเอ็นดูเธอ รู้ว่าเธอเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เล็ก เป็นที่รักของผู้ใหญ่ทั้งหลาย แม้แต่ตอนทำงาน เธอก็ได้รับการดูแลจากหัวหน้าอยู่ไม่น้อย เพราะหน้าตา นิสัย และความสัมพันธ์ของตระกูลหร่วน
เมื่อเทียบกับชีวิตตอนนี้ จางหรงอิงเข้าใจว่าหร่วนฟางไม่เจ็บปวด ไม่โวยวาย ไม่เอะอะ แต่กลับกลืนความแตกต่าง ความไม่ยอมรับ ความเหนื่อยล้า และความขมขื่นที่ไม่มีใครเข้าใจลงไปในใจทั้งหมด
ถ้าชิวผิงยังไม่เปลี่ยนแปลง ชีวิตคู่ครั้งนี้คงไปกันได้ไม่นาน
เมื่อเข้ามาในบ้านของหร่วนฟาง เธอกวาดตามองห้องที่รกไปหมด แล้วพูดอย่างเก้อเขินว่า “บ้านยังไม่ได้เก็บเลย”
จางหรงอิงทำท่าไม่ใส่ใจ “โธ่ บ้านไหนมีลูกแล้วไม่เป็นแบบนี้บ้าง สมัยก่อนฉันมีลูกตั้ง 6 คน ลองนึกดูสิว่าบ้านฉันจะเป็นกองขยะขนาดไหน”