ระหว่างทางกลับ จางหรงอิงซื้อของขวัญติดมือไปให้ฟาจื่อด้วย ปีก่อนหน้านั้นฟาจื่อแต่งงานกับแม่ม่ายใจดีคนหนึ่งที่มีลูกสาวติดมาด้วย ปีที่แล้วภรรยาตั้งครรภ์ ปีนี้ก็คลอดลูกชายให้เขาแล้ว
แต่สุขภาพของอาไฉผู้เป็นน้องชายกลับไม่เคยดีขึ้น หัวใจไม่แข็งแรง ติดเชื้อทางเดินหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนการได้ยินกับการมองเห็นก็แย่ลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่ปีที่แล้วเขาก็ไม่ได้ไปทำงานแล้ว อยู่บ้านกับพี่สะใภ้
แม้สามีภรรยาฟาจื่อจะดูแลน้องชายคนนี้อย่างใกล้ชิด แต่หมอบอกว่าด้วยมาตรฐานการแพทย์ในตอนนี้ อีกทั้งอาไฉยังมีโรคแทรกซ้อนมากมาย มีชีวิตอยู่มาถึงวัยนี้ได้ก็นับว่าดีมากแล้ว
ฟาจื่อรู้สึกหนักใจมาก แม้แต่ตอนภรรยาคลอดลูกชายให้ เขาก็แทบไม่ได้บอกใคร
จางหรงอิงรู้ดีว่าเด็กดาวน์ซินโดรมไม่เหมือนคนทั่วไป มาตรฐานการแพทย์ในยุคนี้ก็ยังไม่ก้าวหน้าเท่ายุคหลัง อีกทั้งหลายปีที่ผ่านมาอาไฉก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีใครช่วยอะไรได้
ทุกคนรู้ว่าเขาต้องตาย แต่ไม่มีใครทำอะไรได้ ทุกคนต่างรอให้เขาจากไป
จางหรงอิงซื้อเสื้อผ้าตัวเล็กให้เด็กสองชุด หมวกหนึ่งใบ รองเท้าคู่เล็กหนึ่งคู่ แล้วยังใส่เงินใส่ซองให้อีกสองซอง ซองหนึ่งให้เด็ก อีกซองให้ไว้ช่วยดูแลอาไฉ
ฟาจื่อไม่ได้ปฏิเสธ เขารับของขวัญไปพร้อมดวงตาแดงก่ำ แล้วกล่าวขอบคุณจางหรงอิง
จางหรงอิงตบไหล่เขาเบา ๆ ปลอบว่า “คุณทำดีที่สุดแล้ว อาไฉมีพี่ชายอย่างคุณคอยดูแล ก็ถือว่าได้รับความรักความเอาใจใส่แล้วจริง ๆ ถ้าวันนั้นมาถึง เขาก็จะได้หลุดพ้นเสียที”