จางหรงอิงโบกมือ ก่อนหันไปพูดกับหลี่เป่าจวินว่า “แยกย้าย ๆ กลับบ้านกันได้แล้ว จะดื่มอะไรนักหนา กินมื้อเดียวแต่ดื่มกันตั้งสามสี่ชั่วโมง ทำไมไม่ดื่มให้ตายไปเลยล่ะ ไอ้คนไม่ได้เรื่อง
คิดหรือว่าตอนนั้นเสี่ยวฉานจะชอบแกเข้าได้ แกมันไม่ได้เรื่อง ถ้าไม่มีพ่อแม่คอยหนุนหลังให้ แต่งงานครั้งที่สามแกก็คงหย่าไปแล้ว
เป็นเมียพวกผู้ชายอย่างแกนี่ซวยไปแปดชั่วโคตรจริง ๆ มีพ่อแบบพวกแก ลูกก็พลอยลำบากไปด้วย เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ถ้าไม่คิดจะดูแลครอบครัวให้ดี แล้วจะสร้างครอบครัวไปทำไม อยู่ตัวคนเดียวให้โดดเดี่ยวไม่ดีกว่าหรือ ยังจะไปทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเดือดร้อนอีก”
คำพูดนี้ด่าหลี่เป่าจวินก็จริง แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเธอตั้งใจด่าให้ทุกคนฟัง
หลังจากไล่ทุกคนกลับไปแล้ว จางหรงอิงก็สั่งให้หลี่เป่าจวินกับเฉินเหวินปิงเก็บกวาดข้าวของที่เหลือให้เรียบร้อยในคืนนั้น
เฉินเหวินปิงไม่กล้าพูดอะไรสักคำ เขารู้สึกว่าคำพูดของแม่ยายมีนัยแอบแฝง
ที่บอกว่าผู้หญิงแต่งงานกับผู้ชาย ไม่ใช่แต่งงานเพื่อไปใช้ชีวิตกับแม่ของผู้ชายน่ะ ไม่ได้กำลังพูดถึงเขาหรือไง?
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าหลี่เป่าซยาไม่พอใจอะไรเขาหรือเปล่า ถึงได้ไปบ่นให้แม่ยายฟัง
ระหว่างเก็บกวาด เฉินเหวินปิงก็คิดทบทวนไปด้วย ทุกเดือนเขายกเงินเดือนให้ภรรยาหมด กลับบ้านเดือนละสองสามครั้ง บางทีงานก่อสร้างเสร็จแล้ว เขายังได้อยู่บ้านเป็นเพื่อนภรรยากับลูกตั้งสิบวันครึ่งเดือน เป่าซยาก็ไม่เห็นเคยพูดอะไรนี่นา
หลี่เป่าจวินกำลังเมาได้ที่ จึงเถียงจางหรงอิงขึ้นมาสองคำ “แม่ นี่ก็ดึกมากแล้ว จะเก็บอะไรอีก ผมจะไปนอน พรุ่งนี้เช้าค่อยเก็บก็ยังไม่สาย”