“พี่เจียงเทา~”
เฉินกั๋วฟางกรีดร้องออกมา ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา พลางร้องไห้เข้าไปประคองหลิวเจียงเทา
สายตาที่เธอมองหลี่เป่าจวินมีทั้งความแค้นสามส่วนและความหวาดกลัวเจ็ดส่วน
แม่เฉินลนลานจนไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่พึมพำเสียงเบา “แม่สามี เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราจริง ๆ แต่ถ้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ พวกคุณก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร อีกอย่าง ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก จะบอกว่าเป่าจวินบ้านคุณไม่ผิดเลยสักนิดก็คงไม่ได้ใช่ไหม?”
จางหรงอิงไม่คิดจะสนใจเธอ วันนี้ที่ตัวเองมาถึงที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อพูดเหตุผลกับแม่เฉิน
คนของทางการมีปากสองปาก เธอจะเถียงชนะได้หรือ?
วันนี้เธอมีเป้าหมายอยู่สามข้อ ข้อแรก เรื่องหย่าครั้งนี้ ตระกูลเฉินต้องรับผิดชอบในส่วนที่ตัวเองควรรับผิดชอบ ห้ามผลักความผิดไปให้บ้านหลี่เหมือนชาติก่อน จนกลายเป็นชนวนให้พี่น้องตระกูลหลี่แตกคอกัน
ข้อสอง ตระกูลเฉินทำผิด ก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ควรชดใช้ ยอมเสียผลประโยชน์ในส่วนที่ควรยอม และต้องทิ้งหลักฐานไว้ในมือบ้านหลี่ด้วย เพราะเธอกลัวว่าตระกูลเฉินจะกลับมาแก้แค้นทีหลัง
ข้อสาม หลี่เป่าจวินควรมองธาตุแท้ของเฉินกั๋วฟางให้ทะลุในครั้งนี้ อย่าได้กลับไปพัวพันกับเธออีกเหมือนชาติก่อน
ไม่อย่างนั้น ต่อให้แม่อย่างเธอต้องส่งลูกก่อนวัยอันควร ก็ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้!
“เจ้าสี่ ยังจะรออะไรอีก? หูหนวกหรือไง? ฉันบอกให้ไปแจ้งตำรวจ ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาจัดการคู่ชู้ที่ลักลอบมีสัมพันธ์กัน แล้วก็จัดการไอ้เด็กนอกคอกที่ยังไม่ทันได้เกิดนี่ด้วย!
ควรประหารก็ประหาร ควรประจานเดินแห่รอบเมืองก็ทำเลย ทำผิดก็ต้องชดใช้!”