ชิวผิงร้องไห้จนเสียงแหบพร่า “แล้วผลลัพธ์ล่ะ? ฉันพยายามขนาดนี้ แต่สุดท้ายย่าก็ยังจากไป ท่านยังไม่ทันได้สุขสบายสักวัน ก่อนตายก็ยังถูกขับไล่ ฉันไม่ได้เจอท่านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ฉันพยายามขนาดนี้ แต่อาสาวก็ยังจากไปอยู่ดี
ทำไมกัน ไม่มีใครเคยถามฉันเลยว่าฉันเต็มใจหรือเปล่า หนี้ทางศีลธรรมพวกนี้ แรงกดดันทางจิตใจพวกนี้ มันกดทับจนฉันแทบหายใจไม่ออก ไม่มีใครเคยถามว่าฉันต้องการให้พวกท่านเสียสละเพื่อฉันไหม
ฉันแค่อยากให้พวกท่านอยู่ดีมีสุข ถ้าจะลงโทษก็ลงที่ฉันสิ ฉันเป็นผู้ชาย ฉันควรเป็นคนปกป้องพวกท่านต่างหาก”
“ฉันชอบหร่วนฟางก็จริง แต่ถ้าต้องแลกกับการจากไปของอาสาว ฉันไม่มีวันแต่งงานแน่!” ชิวผิงตะโกนจนดวงตาแดงก่ำ
ตลอดเวลากว่า 20 ปี ความรู้สึกผิดที่มีต่อย่ากับอาสาวหนักอึ้งราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนหลังเขา
เขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว กระดูกทั่วร่างราวกับถูกรีดเรี่ยวแรงออกไปจนหมด เข่ากระแทกพื้นอย่างแรง แผ่นหลังงอโค้งราวกับคันธนูที่ใกล้หัก
อารมณ์ที่เก็บกดมานานสิบกว่าปีจนถึงยี่สิบกว่าปีปะทุออกมาราวกับเขื่อนแตก ไม่ใช่เสียงสะอื้นกลั้นไว้ แต่เป็นเสียงคำรามที่บาดลึกถึงหัวใจ
“เกิดมาเป็นคนเหมือนกัน ทำไมชีวิตฉันถึงยากขนาดนี้ ทำไมฉันต้องจ่ายด้วยราคาที่สูงขนาดนี้ด้วย”
เสียงของเขาแหบพร่าจนแตกพร่า ทุกคำเจือด้วยเลือดและน้ำตา กระแทกอากาศจนสั่นสะเทือน
“ทำไมกัน? ลูกคนอื่นเกิดมาก็มีพ่อแม่คอยปกป้อง ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ แล้วทำไมแค่มีชีวิตอยู่ถึงกลายเป็นบาปของฉัน?”