เพราะคำตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าของจินจือ ความอัดอั้นจนแทบพังทลายที่ชิวผิงเก็บซ่อนไว้ลึกที่สุดในใจจึงระเบิดออกมา
หลี่เป่าจวินทำอะไรไม่ถูก พยายามดึงชิวผิงให้ลุกขึ้น แต่ก็ไร้ผล
“แม่ แม่...” เขาหันไปมองจางหรงอิงราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถลึงตามองจินจืออย่างไม่พอใจ
จินจือหดคออย่างน้อยใจ แต่ก็ยังพึมพำอย่างไม่ยอมแพ้ “คนที่ลำบากไม่ใช่เขาสักหน่อย เป็นโต้วเหมยต่างหาก”
ถึงพี่เป่าจวินจะดุ เธอก็ยังยืนข้างโต้วเหมย
จางหรงอิงพูดว่า “ปล่อยให้เขาร้องไปเถอะ รอให้ร้องเสร็จแล้วค่อยคุยเรื่องโต้วเหมย เขายังร้องไห้อยู่ในบ้านเราเลย ทั้งที่ฟ้าก็ไม่ได้ลมแรงฝนตก โต้วเหมยไม่รู้ตอนนี้ไปแอบร้องไห้อยู่ที่ไหน อาจกำลังร้องไห้ตากฝนหนัก ๆ อยู่ก็ได้ หรือไม่ก็โดนคนทำร้ายไปด้วยร้องไห้ไปด้วย”
ชิวผิงหยุดร้องไห้
เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดตา แล้วมองจางหรงอิงอย่างร้อนใจ “ป้าครับ อาสะใภ้อยู่ที่ไหน? ขอร้อง บอกผมที”
จางหรงอิงหันไปมองจินจือ
จินจือหันหน้าหนี ไม่มองใครทั้งนั้น
โต้วเหมยบอกแล้วว่าไม่อยากติดต่อกับชิวผิง
จางหรงอิงพูดว่า “อยู่ข้างนอกย่อมไม่ดีเท่าอยู่บ้าน ต่อให้ตอนนี้เธอปลอดภัย แต่ก็ใช่ว่าจะใช้ชีวิตได้ดีกว่าที่บ้าน เป่าหลิ่งต่างหากคือบ้านของเธอ”
จินจือสะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเช็ดน้ำตาแล้วเดินเข้าห้องไป พอออกมาก็ขว้างซองจดหมายของหยางเจียฮุ่ยลงบนโต๊ะอย่างขุ่นเคือง
“คุณหยางบอกว่าเมื่อต้นปีเธอเจอโต้วเหมยข้างนอก โต้วเหมยลำบากมามาก กว่าจะฟื้นตัวได้ก็ผ่านไปครึ่งปี ฉันไม่สนว่าคุณจะมีแรงกดดันมากแค่ไหน แต่การที่คุณทำให้เธอต้องลำบากเป็นเรื่องจริง คุณทำผิดต่อเธอเป็นเรื่องจริง ถ้าคุณไม่ดีกับเธอ เอาแต่สนใจตัวเอง ก็สมควรโดนฟ้าผ่าตาย!”