คำพูดของจางหรงอิงไม่ต่างจากตบหน้าโต้วเหมยเข้าอย่างจัง ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที ลมหายใจก็ถี่กระชั้น
หลี่เป่าจวินฟังคนอื่นพูดเป็นนัยไม่รู้เรื่องเลย ได้แต่มองจางหรงอิงที หันไปมองโต้วเหมยทีด้วยความสงสัย
“แม่ พวกแม่พูดอะไรกันแน่ เหมือนทุกคนรู้กันหมด มีแต่ผมที่ไม่รู้ โต้วเหมยพูดถูกแล้ว ถ้าแม่มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ สิ โต้วเหมยก็เหมือนผม ไม่ถนัดคิดซับซ้อนแบบพี่ใหญ่หรอก” หลี่เป่าจวินประท้วง
จางหรงอิงไม่ได้ดุหลี่เป่าจวินเหมือนแต่ก่อน
เธอเพียงมองโต้วเหมยอย่างเฉยชา “ฉันพูดอะไร โต้วเหมยรู้แก่ใจดี”
แววตาของโต้วเหมยฉายความตื่นตระหนก เขาส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น
“คง...ไม่ใช่หรอก”
“ฟางฟางไม่ใช่คนแบบนั้น”
เขาเพิ่งแต่งงานเสร็จ น้าสาวก็จากไปแล้ว
เหมือนที่จินจือพูด น้าสาวจะไปก่อนหน้านั้นหรือหลังจากนั้นก็ได้ ทำไมต้องจากไปตอนที่เขาเพิ่งแต่งงานด้วย?
ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีใครรู้จักนิสัยของน้าสาวดีไปกว่าโต้วเหมย
เธอขี้อาย ขาดความมั่นใจ ขี้กลัว ไร้เดียงสา และเก็บตัว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่คุ้นเคยล้วนทำให้เธอหวาดหวั่น
เธอเป็นคนอ่อนแอบอบบาง
แล้วจะกล้าแอบเดินทางไปทางใต้ไกลเป็นพันลี้คนเดียวได้อย่างไร
เธอไม่เคยเดินทางไกลเลย ตั้งแต่เล็กจนโตอยู่กับย่า พอย่าจากไปก็อยู่กับเขา หากเขาไม่อยู่บ้าน เธอก็เฝ้าอยู่แต่ในบ้านทุกวัน ไม่ชอบเข้าสังคมและไม่ชอบออกไปไหน
เพื่อนคนเดียวของเธอคือจินจือ
เธอสนิทกับจินจืออยู่คนเดียว