คุณย่าหลี่ขึ้นเสียงว่า “ไม่หมั้นก็ไม่หมั้นสิ สภาพครอบครัวของบ้านฟางแบบนี้ ฉันยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย คนเราต่างก็พูดกันว่าผู้หญิงควรแต่งกับคนที่ฐานะสูงกว่า ส่วนผู้ชายควรแต่งกับคนที่ฐานะต่ำกว่า ดูสิว่าเธอไปคว้าตัวอะไรมา ยังไม่ทันเข้าบ้านก็คิดคำนวณอยู่เต็มหัวแล้ว เสี่ยวฟางบอกว่าเขายังเด็กไม่รู้เรื่อง แล้วพ่อแม่เขาจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”
“พ่อของเธอพูดถูกแล้ว ฐานะบ้านฟางเทียบกับบ้านเราไม่ติด ดีที่ยังไม่ได้หมั้นกัน ไม่อย่างนั้นถ้าหมั้นแล้วค่อยถอนหมั้น ชื่อเสียงเธอคงเสียหมด ด้วยคุณสมบัติอย่างเธอ ต่อให้เดินไปหาผู้ชายสักคนตามถนน ก็ยังดีกว่าคนที่ได้เงินเดือน 19 หยวนอย่างเขา
อะไรของเขากัน คนงานชั่วคราวยังได้เงินเดือนยี่สิบสอง ยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดหยวนเลย เงินแค่ 19 หยวนยังคิดจะแต่งเมียอีกหรือ? ให้เขาเก็บเงินไปซื้อเจาหตี้เถอะ”
หลี่จินเฉียงเห็นคุณย่าหลี่ไม่ยอมเลิกรา ก็เริ่มหมดความอดทน “พอแล้ว ๆ แม่อย่าพูดเลย พ่อแม่ลำเอียงเข้าข้างแม่ลูกกำพร้าพ่อก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ แม่เองก็ลำเอียงเข้าข้างผมเหมือนกันนี่”
คุณย่าหลี่มองลูกชายคนโตอย่างลนลาน “พูดเหลวไหล ฉันทำไปก็เพื่อให้ทั้งครอบครัวอยู่ดี พ่อแม่เห็นคนที่อ่อนแอกว่า ใครบ้างไม่อยากดูแลให้มากหน่อย”
หลี่จินเฉียงกล่าวว่า “บางทีบ้านฟางก็คิดแบบนี้เหมือนกันก็ได้ เรื่องทุกอย่างคุยกันได้ จะช่วยดูแลพ่อแม่กับหลานก็ได้ แต่ไม่ใช่ดูแลกันแบบนี้”