พอได้ยินว่าหลี่เป่าชุ่ยก็ต้องเอาเงิน 30 หยวนกลับไปให้บ้านเดิมเก็บไว้ ฟางผิงชิงก็หลุดปากขึ้นมาทันทีว่า “แบบนั้นได้ยังไง?”
ย่าหลี่สวนขึ้นมาทันควัน “คุณให้พ่อแม่คุณเก็บเงินไว้ 10 หยวน ให้พี่สะใภ้เก็บไว้อีก 20 หยวน บ้านฉันเป่าชุ่ยก็ต้องให้พ่อแม่เก็บไว้ 10 หยวนเป็นเงินเลี้ยงดูยามแก่ แล้วให้พี่ชายเก็บไว้อีก 20 หยวน เอาไว้แต่งเมียในอนาคต
หรือมีแต่พ่อแม่ของคุณที่ต้องกตัญญู พ่อแม่ของเป่าชุ่ยบ้านฉันไม่ต้องกตัญญูหรือไง? ทุกคนก็มีแม่ให้กำเนิด มีพ่อแม่เลี้ยงดู จะไม่ให้ยุติธรรมได้ยังไง”
เฉียนชุนลี่ก็พูดตามว่า “ใช่แล้ว คุณบอกว่าคนแก่ทำงานไม่ไหวแล้ว เราก็ควรดูแลเรื่องกินอยู่ นี่มันก็ถูกต้อง ไม่ว่าบ้านไหน พ่อแม่อายุมากแล้วก็ต้องเลี้ยงดู แต่คุณตั้งใจแบ่งเงินเดือนหนึ่งในห้าออกมาให้พวกเขาเก็บ แบบนี้ไม่เหมือนที่ป้าใหญ่คุณพูดหรอกหรือ ว่ากำลังยักย้ายทรัพย์สินในบ้าน?
อีกอย่าง บ้านคุณก็ยังไม่ได้แยกครอบครัว ปกติพี่สะใภ้กับหลานก็อยู่ด้วยกันไม่ใช่หรือ? กินข้าวอะไรก็อยู่ด้วยกัน เงินที่พี่สะใภ้คุณหาได้ไม่พอให้ลูกใช้ เราก็คงปล่อยให้เด็กอดอยากหรือหนาวไม่ได้ ใช่ไหม?
แต่คุณตั้งใจหักเงินเดือนเดือนละ 20 หยวนให้พี่สะใภ้เก็บไว้ให้ลูก พูดกันตามตรงนะ ถ้าต่อไปคุณมีลูกแท้ ๆ คุณจะเก็บเงินให้ลูกเดือนละ 20 หยวนได้หรือเปล่า?”
ย่าหลี่รีบรับคำต่อทันที “นั่นสิ เงินเดือนของคุณให้คนในบ้านเก็บไว้ แล้วค่าใช้จ่ายทั้งบ้านก็ต้องกินต้องใช้เงินของเป่าชุ่ยบ้านฉันน่ะสิ?
คนเขาแต่งเมียก็เพื่อให้มีเสื้อผ้าใส่ มีข้าวกิน แต่เป่าชุ่ยบ้านฉันแต่งกับคุณแล้วกลับหวังพึ่งอะไรไม่ได้เลย เพราะเงินคุณให้พ่อแม่กับพี่สะใภ้ไปหมด ถึงจะหวังพึ่งไม่ได้ก็ช่างเถอะ ยังต้องเลี้ยงคนทั้งบ้านของคุณอีก!”