สองสามีภรรยาเพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่นาน หลี่เป่าห่ายก็เดินยิ้มกว้างกลับมา
จางหรงอิงยืนกอดอกอยู่ตรงประตู «ไปทำอะไรมา?»
«โธ่ ตกใจหมดเลย แม่ ดึกดื่นป่านนี้มายืนทำอะไรตรงนี้?» หลี่เป่าห่ายถามพลางตบอกตัวเองไปด้วย
จางหรงอิงแค่นหัวเราะ «ถ้าไม่ได้ทำเรื่องชั่ว ก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตู ตกใจจนเป็นแบบนี้ ไปทำอะไรมา?»
หลี่เป่าห่ายหลบตา เดินเข้าบ้านไป «ผมทำอะไรมาเหรอ? ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย»
จางหรงอิงเดินตามหลังเขาไป «ถ้างั้นก็ลืมตาให้กว้าง ๆ เลยนะ ถ้าแกกล้าไปเก็บกวาดอึที่ฉันโกยทิ้งแล้วกลับมาถือไว้ให้ฉันขยะแขยงอีกล่ะก็ ชีวิตแกคงจบลงแค่อายุปีนี้แหละ»
หลี่เป่าห่ายรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง «พูดอะไรของแม่ ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ มีอะไรก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้»
พูดจบ เขาก็ปิดประตูดังปังโดยไม่รอให้จางหรงอิงพูดอะไรต่อ
คืนนี้หลี่เป่าจวินไม่อยู่บ้าน หลี่เป่าห่ายนอนอยู่ในห้องคนเดียว แต่กลับกลุ้มใจไม่หยุด
ใช่แล้ว คนที่จางหรงอิงกับสามีเห็นกำลังกระหนุงกระหนิงกันตรงทางแยกเมื่อครู่นี้ ก็คือเขากับจ้าวฟางซิ่ว
เพื่อช่วยจ้าวฮวาให้พ้นเรื่อง ตระกูลจ้าวจึงยอมทำตามข้อเรียกร้องของตระกูลหลี่ ถอนหมั้น คืนสินสอด แล้วยังชดใช้เงินให้อีก แต่ชื่อเสียงของจ้าวฟางซิ่วก็พลอยเสียหายไปด้วย
คนอื่นเขาถอนหมั้นก็แค่ถอนหมั้น แต่นี่เธอจัดงานเลี้ยงฉลองกันแล้วถึงมาถอนหมั้น ก็แทบไม่ต่างจากแต่งงานไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยิ่งมีน้องชายที่ขโมยของและผลักหญิงตั้งครรภ์ล้มอีก เรียกว่าคะแนนความแย่เต็มพิกัด จะหาครอบครัวที่ดีเท่าตระกูลหลี่ให้แต่งเข้าไปอีกคงไม่ง่ายแล้ว