“ตอนนั้นฉันก็บอกชุนลี่แล้วว่า ถ้าอยากกินก็บอก ฉันจะเอามาให้ ทีหลังเหลืออยู่แค่ไม่กี่ชิ้น ชุนลี่ถามฉัน ฉันก็บอกว่าเหลือไม่กี่ชิ้น แม่ฉันให้มา ฉันจะเก็บไว้กินเอง ถ้าเธอหิวก็รอพี่ชายเธอเลิกงานก่อน ฉันจะไปหาเขา ให้เขาซื้อถั่วเหลืองคั่วกลับมาสักห่อ”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของจางหรงอิงก็เข้มขึ้น “แต่พอฉันกลับมา มันเทศแห้งของฉันก็ถูกแม่ค้นออกมาให้ชุนลี่กินจนหมดแล้ว ยังพูดอีกว่าฉันเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ก็ควรหลีกทางให้น้องสะใภ้ อย่าเห็นแก่ตัว แต่ของพวกนั้นบ้านเดิมฉันให้มา ฉันบอกแล้วว่า ถ้าอยากกินก็ต้องถามฉันก่อน ถ้าฉันอนุญาต ฉันก็ให้ได้ ตอนนั้นเหลือแค่ไม่กี่ชิ้น ฉันก็บอกแล้วว่าฉันจะเก็บไว้กินเอง ฉันซื้อถั่วเหลืองคั่วให้เธอแล้วด้วย”
เฉียนชุนลี่รีบส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ว่ามันมาจากห้องเธอ ฉันเพิ่งรู้ตอนที่เธอโวยวาย ถ้ารู้ ต่อให้หิวแค่ไหนฉันก็ไม่กินหรอก”
จางหรงอิงทำหน้าเย็นชาแล้วพูดต่อ “ยังมีอีกครั้ง ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเป่าจวินอายุสามขวบ เขาป่วยแล้วอยากกินหอยขม ฉันถกขากางเกงขึ้นด้วยความหวาดกลัว แอบลงบ่อไปจับหอยขมมาสองชามตอนกลางดึก พอกลับมาก็ล้าง ตัดก้นหอย แล้วไปหาใบจื่อซูมาต้ม ตั้งแต่ต้นจนจบฉันเสี่ยงอยู่คนเดียว ลงมือทำทุกอย่างอยู่คนเดียว
ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอกำลังให้นมลูกคนที่สอง ปกติแทบไม่มีอะไรบำรุง ถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ของเราจะไม่ค่อยดีแล้ว แต่ฉันก็ยังเห็นใจที่เธอไม่มีน้ำนม เห็นใจลูกคนที่สองของเธอที่หิวจนร้องไห้จ้า ฉันเลยแบ่งหอยขมให้เธอชามหนึ่ง”