ย่าหลี่เห็นลูกชายทั้งสองมองตัวเองด้วยสายตาตำหนิ จึงเชิดหน้าพูดว่า “ฉันไม่ได้เป็นคนเอาเรื่องไปบอกนะ เป็นจางหรงอิงต่างหากที่โวยวายเสียงดังอยู่ในลานบ้าน แถมยังตีชุนลี่จนหน้าเปื้อนเลือด ฉันยังโดนผลักตกคูน้ำเลย คนแถวนั้นพากันมามุงดู แบบนี้จะปิดเรื่องได้ยังไง?”
หลี่จินหมินนึกถึงสภาพภรรยาตอนออกมาจากคณะปฏิวัติ แล้วก็ย้อนนึกถึงตอนที่ตัวเองกับหลี่จินเฉียงทะเลาะกันจนเลือดอาบ เขาจึงตะโกนใส่ย่าหลี่เสียงดัง “แม่บอกมาสิว่าทำแบบนี้ไปทำไม?”
“หอยขมนั่นหรงอิงเป็นคนลงไปจับมาเอง ทั้งยังล้างทั้งต้มเองด้วย ตัวเองยังไม่ได้กินเลยสักคำ บ้านฉันนอกจากเป่าจวินแล้ว ยังมีเป่ากั๋วกับเป่าซยาอีก ตอนนั้นใครจะได้กินอิ่มกัน? หรงอิงแบ่งให้ชุนลี่ไปชามหนึ่งแล้ว แม่ยังจะเอาอะไรอีก?
หรงอิงไม่ยอม ชุนลี่ก็ไม่ยอม แต่แม่กลับยืนกรานจะทำเรื่องแบบนี้ ก่อนหน้านี้ฉันช่วยปกปิดให้แม่ตั้งกี่ครั้งแล้ว แม่ยังตัดสบู่ของหรงอิงเอาไปให้ชุนลี่อีก ฉันก็เป็นคนช่วยปกปิดให้แม่ รับเรื่องไว้กับตัวเองหมดแล้ว
เดิมทีพวกเธอสองคนก็อยู่กันดี ๆ แต่แม่ดันเข้ามายุ่งวุ่นวายจนเรื่องกลายเป็นแบบนี้”
ย่าหลี่ไม่คิดว่าตัวเองทำผิด “ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ช่วยเหลือกันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำหรือไง? อีกอย่าง แกเป็นพี่ชายใหญ่ เธอก็เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ จะยอมให้น้องสะใภ้บ้างแล้วมันยังไง? เธอใช้สบู่นั่นได้ ชุนลี่ก็อยากใช้เหมือนกัน จินเฉียงก็ไม่มีเงินเดือน เป็นสะใภ้ตระกูลหลี่เหมือนกันแท้ ๆ ทำไมต้องทำตัวสูงส่งไม่เหมือนใครด้วย? ฉันตัดแบ่งให้ชุนลี่นิดหน่อยแล้วมันยังไง?