“แม่ แม่~”
หลี่เป่าฝ่งวิ่งเข้ามาจากนอกบ้านด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“แม่ หนูได้งานแล้ว อยู่ที่ถนนทงหมิงตามที่แม่บอก เป็นร้านขายรองเท้าหนัง ผู้จัดการร้านบอกว่าไม่มีที่พักกับอาหารให้ เงินเดือน 26 หยวน แล้วถ้าขายรองเท้าได้หนึ่งคู่ก็จะได้ส่วนแบ่งเพิ่มด้วย”
พูดจบ หลี่เป่าฝ่งก็มองจางหรงอิงอย่างคาดหวัง ราวกับกำลังรอคำชมจากเธอ
จางหรงอิงรับคำเบา ๆ “ดีแล้ว ตั้งใจทำงานล่ะ ต่อไปลูกก็ออกค่าใช้จ่ายส่วนตัวเองเหมือนพวกพี่ ๆ นั่นแหละ”
หลี่เป่าฝ่งพยักหน้า “ได้ค่ะ พอได้เงินเดือนแล้วหนูจะจ่ายค่าอาหาร”
ถังหงเหมยเดินเข้ามาจากข้างนอก คิ้วกระดิกยุกยิก สีหน้าปิดความอยากยุให้บ้านแตกไม่มิด “แม่ แม่ ลองทายสิคะว่าเมื่อกี้หนูเห็นอะไรมา”
“หนูเห็นพ่อค่ะ พ่อยืนคุยกับแม่ม่ายหลิวอยู่ตรงปากตรอก”
จางหรงอิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “อ้อ~”
ถังหงเหมยชะงักไป ไม่คิดว่าแม่สามีจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ “แม่ได้ยินที่หนูพูดไหมคะ พ่อยืนคุยกับแม่ม่ายหลิวตรงปากตรอก ทั้งสองคนหัวเราะคุยกันอย่างมีความสุขเลยค่ะ”
เห็นจางหรงอิงยังไม่แสดงท่าทีอะไร ถังหงเหมยก็พูดต่อ “แม่ไม่ไปดูหน่อยเหรอคะ แม่ม่ายหลิวขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจเฒ่าจอมยั่วเลยนะ แม่ไม่กลัวว่าพ่อจะโดนเธอแย่งไปหรือไง”
จางหรงอิงตอบอย่างรำคาญ “แม่ ๆ อยู่นั่นแหละ จะเรียกแม่อะไรนักหนา ถ้าโดนแย่งไปก็ช่างสิ แค่เข้าออกสักสิบกว่าครั้งเอง แม่ม่ายหลิวจะได้เปรียบอะไรนักหนา หรือจะเหาะขึ้นฟ้าได้หรือไง มีอะไรให้ต้องแย่งกันด้วย
เป็นผู้หญิงต้องมองการณ์ไกลหน่อย ขอแค่เอาเงินเดือนมาส่งให้ตรงเวลา ฉันก็ขี้เกียจจะอาบน้ำแล้ว”