หร่วนฟางถือกระเป๋าเตรียมกลับเป่าหลิ่งคนเดียว แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูบ้าน เด็กสองคนก็ร้องไห้จ้าแล้ว
หนานเหวินเสียงวิ่งเข้าไปกอดขาเธอพลางร้องไห้ ส่วนหนานหนานวัยขวบครึ่งก็เกาะเก้าอี้เดินโซเซ ร้องไห้ยื่นมือวิ่งไปทางหร่วนฟาง
เด็ก ๆ ร้องไห้ หร่วนฟางก็ร้องไห้ตาม
“แม่จ๋า แม่จ๋า ฮือ ๆ”
หร่วนฟางเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีดด้วยมีด สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ก้มลงอุ้มหนานเหวินเสียงขึ้นมา ก่อนหันไปมองหนานหนานที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ยื่นมือมาหาเธอ
เธอทุ่มเทเลี้ยงดูเด็กทั้งสองมาครึ่งปีเศษ จะบอกว่าไม่มีความผูกพันเลยก็คงไม่จริง
แต่ถ้าถามว่าผูกพันมากไหม ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะหนานหนานคลอดก่อนกำหนด ร่างกายไม่แข็งแรง เป็นเด็กที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ
สุดท้ายเธอก็ยังทำใจไม่ได้ วิ่งไปพยุงหนานหนานขึ้นมา ปลอบเบา ๆ จนเด็กน้อยรู้สึกปลอดภัยและเสียงร้องค่อยเบาลง หร่วนฟางจึงกัดฟันอุ้มลูกชายเดินจากไป
เสียงร้องไห้ปานหัวใจจะแตกสลายดังไล่หลังมา ฝีเท้าหร่วนฟางชะงักเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวต่อไปอย่างแน่วแน่อีกครั้ง น้ำตาไหลออกจากขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่
หนานเหวินเสียงอยู่ในอ้อมแขนแม่ สองมือกอดคอเธอไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลังหร่วนฟางจากไป ชิวผิงจึงลุกจากเก้าอี้อย่างหมดแรง แล้วเดินไปหาเด็กหญิงบนพื้น อุ้มเธอเข้ามากอดเบา ๆ
“หนานหนานไม่ร้องนะ เด็กดี...”
เดือนกรกฎาคม อากาศร้อนจัด ทีมงานก่อสร้างไม่ต้องเร่งงานหามรุ่งหามค่ำอีกแล้ว ชิวผิงจึงไปเซี่ยงไฮ้อีกครั้ง เพื่ออยู่เป็นเพื่อนโต้วเหมยตอนผ่าตัดขาครั้งแรก
ผลการผ่าตัดออกมาดีมาก หมอบอกว่าถ้าพักฟื้นดี หลังผ่าตัดอีกครั้งก็มีโอกาสฟื้นตัวได้ราว 90 เปอร์เซ็นต์ ขอแค่ไม่เดินเร็วและสวมรองเท้าที่สั่งตัดพิเศษ เวลาเดินก็แทบไม่ต่างจากคนปกติ