เมื่อนึกถึงลูกชายวัยเพียง 2 ขวบ แววเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังฉีกขาดก็วูบผ่านดวงตาของชิวผิง
หร่วนฟางร้องไห้พลางวิงวอน «หรูจาง อย่าใจร้ายกับฉันแบบนี้เลย........»
เสียงเอะอะจากด้านนอกทำให้หนานเหวินเสียงที่กำลังหลับอยู่ในห้องตื่นขึ้น
วันส่งท้ายปีเก่าทั้งที แม่หร่วนยุ่งอยู่กับการทำงาน ประกอบกับช่วงหลายวันมานี้แม่ลูกทะเลาะกัน หร่วนฟางจึงพาลูกมาที่นี่
หนานเหวินเสียงลุกจากเตียง พอได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ก็เบะปากอย่างอดไม่ได้ เกือบจะอ้าปากร้องไห้ตาม
แต่เมื่อนึกถึงที่แม่เคยบอกว่าเด็กดีห้ามร้องไห้
เขาก็พยายามกลั้นเอาไว้
เขาลุกจากเตียงเอง สวมเสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมกันหนาวที่ยายถักให้ ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมด้วยซ้ำ แค่สวมรองเท้าคู่เล็กเองแล้วเดินออกมา
«แม่~»
เขามองแม่ที่กำลังร้องไห้อยู่บนพื้น แล้วมองเด็กที่พ่ออุ้มอยู่ด้วยความหวาดหวั่น เด็กน้อยหนานเหวินเสียงทั้งน้อยใจทั้งกลัว
พอถูกบรรยากาศรอบตัวพาไป เขาก็อ้าปากร้อง «แง» ออกมา
«แงงงง แม่ แม่.......» เขายื่นมือออกไป เดินโซเซสองก้าวไปทางหร่วนฟาง อยากให้แม่อุ้ม
พอกอดคอแม่ไว้ แม่ก็ยังร้องไห้อยู่ เขาจึงหันไปมองหาคนคุ้นเคยในห้องตามความเคยชิน «ยาย~ หนูจะหายาย~ แงงงง~ กลัว......ยาย......»
เมื่อเห็นภรรยากับลูกกอดกันร้องไห้จนแทบขาดใจ ดวงตาของชิวผิงก็แดงก่ำ
ความรู้สึกไร้หนทางและอัดอั้นราวกับถูกฉีกกระชากนั้นแทบทำให้เขาระเบิดออกมา
เขาไม่เข้าใจเลยว่าชีวิตที่เคยดี ๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้