หลี่จินหมินได้ยินเสียงร้องไห้ของหลานชาย กำลังคิดจะเถียงจางหรงอิงสักสองคำ เด็กโตขนาดนี้แล้ว ยังจะแย่งน่องไก่กับเด็กหกเจ็ดขวบอีก มันใช่เรื่องเสียที่ไหน? ในชามก็มีเนื้อตั้งเยอะ จะกินชิ้นไหนไม่ได้บ้าง?
แต่ฟังไปฟังมาก็รู้สึกแปลก ๆ จึงอดถามไม่ได้ว่า “อะไรนะ?”
“แสร้งทำเป็นห่วงน่ะเหรอ?”
จางหรงอิงหันมาพูดว่า “ก็พูดถึงคุณนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ทำเป็นรักหลาน ที่จริงก็แค่เสแสร้ง ตายายเขาต่างหากที่รักหลานจริง ๆ ยายดี ย่าไม่ดี พอย่าไม่ดีแล้ว คุณที่เป็นปู่ก็ไม่ต่างกันหรอก”
ถังหงเหมยมีเหตุผลเต็มประตูอยู่แล้ว แต่พอได้ยินจางหรงอิงวกกลับมาพูดเรื่องนี้อีก ก็พลันใจฝ่อ “แม่ เด็ก ๆ ก็ขอโทษแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมแม่ยังไม่ยอมปล่อยวางอีกล่ะ?”
จางหรงอิงไม่สนใจเธอ หันไปตวาดหลี่จินหมินอย่างดุดัน “กิน!!!”
หลี่จินหมินเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงมองหลานทั้งสามอย่างไม่พอใจ ก่อนคว้าน่องไก่ขึ้นมากัดคำโต
ปกติภรรยาแก่รักหลานชายหลานสาวที่สุด ถ้าทำให้โกรธได้ขนาดนี้ แสดงว่าคงโมโหสุด ๆ แล้ว สมควรให้เด็กพวกนี้ได้บทเรียนบ้าง
อืม น่องไก่อร่อยจริง ๆ
ตอนแรกมีแค่หลี่เซวี่ยนหงที่ร้องไห้ พอเห็นปู่กัดน่องไก่เข้าไป หลี่เซวี่ยนหมิงก็ร้องไห้ตามด้วย
จางหรงอิงเคี้ยวเนื้อน่องไก่อยู่ ก่อนพูดว่า “ถังหงเหมย ถ้าพวกเขาไม่กินก็พากลับบ้านเดิมไป อย่ามาร้องเสียงดังอยู่ตรงนี้ ฉันรำคาญพอดี ให้ยายของพวกเขาได้ใกล้ชิดกับหลานบ้าง”
ถังหงเหมยรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง รีบปลอบลูก “อย่าร้องเลย หยุดร้องกันได้แล้ว แม่ตักเนื้อไก่ให้ดูนะ ยังมีเต้าหู้ด้วย แล้วยังมีปีกไก่อีก”