แม่ถังคว้ามือถังหงเหมยไว้ทันที «แม่รู้น่า ตั้งแต่เด็ก พวกเธอพี่น้องห้าคน มีแต่ลูกนี่แหละที่รู้ใจแม่ที่สุด»
พี่สะใภ้รองถังยิ้มพลางป้อนข้าวให้ลูก «รีบกินเข้า เดี๋ยวจะกินไม่อิ่มเอา มีอยู่แค่นี้เอง คนก็มาเพิ่มอีกตั้งหลายคน»
แม่ถังตวัดตามองพี่สะใภ้รองถัง ก่อนจะจับมือถังหงเหมยแล้วพูดว่า «หงเหมยเอ๊ย น้องชายคนเล็กของลูกอายุ 25 แล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงาน ก่อนหน้านี้ดูตัวไปสองคน ทางนั้นก็รังเกียจว่าบ้านเรามีคนกินเยอะแต่คนทำงานน้อย ภาระหนัก
วันก่อนน้าสองของลูกแนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้ เป็นหลานสาวของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายแม่ของสามีน้า อายุไล่เลี่ยกับน้องชายลูก บ้านเขาฐานะไม่ค่อยดี แต่ตัวผู้หญิงเป็นคนดีจริง ๆ
น้าสองบอกว่าเด็กคนนั้นเหมาะจะแต่งงานด้วยมาก เรียบง่ายขยันขันแข็ง คนเดียวทำงานได้เท่าหลายคน ซื่อสัตย์และรู้จักเอาใจใส่คนอื่น ทั้งรู้ความและประหยัด...»
ถังหงเหมยขมวดคิ้วเล็กน้อย ในปากแม่มีแต่คำชมอีกฝ่าย
ทำไมฟังแล้วเธอกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกินนะ?
เหมาะจะแต่งงานด้วย (คอยรับใช้คนอื่น) เรียบง่ายขยันขันแข็ง (โง่แล้วยังทำงานเยี่ยงวัวควาย) คนเดียวทำงานได้เท่าหลายคน (ไม่ได้พัก) ซื่อสัตย์และรู้จักเอาใจใส่คนอื่น (ไม่ยอมใช้เงิน เอาแต่คิดถึงคนอื่น) ทั้งรู้ความและประหยัด (กระสอบทรายรองรับอารมณ์แถมยังราคาถูก) ให้ตายสิ นี่มันน่าสงสารเกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?
«เรียกสินสอดแค่ 400 หยวน ของอย่างอื่นอย่างจักรยาน นาฬิกาข้อมือ วิทยุ ก็ไม่ได้เรียกร้อง ลูกก็รู้ว่าบ้านเรามีปากท้องตั้งเยอะรอกินข้าว หลานชายหลานสาวของลูกก็ไม่น้อย วันนี้คนนี้ปวดหัว พรุ่งนี้คนนั้นตัวร้อน ที่บ้านก็ไม่มีเงินอะไรหรอก