ในห้อง จางหรงอิงถอดเสื้อผ้าชุดใหม่ออก เตรียมแขวนกลับเข้าไปในตู้
“อะแฮ่ม~”
หลี่จินหมินกระแอมเสียงดัง ท่าทางเริ่มหัวเสียเต็มที
“อะไรล่ะ? มูสใส่ผมมีแต่ไอ้หนุ่มแซ่โจวคนนั้นที่ดูได้ใช่ไหม? เสื้อผ้าชุดใหม่ก็ใส่ให้เขาดูคนเดียว พอเขาไปปุ๊บก็ถอดปั๊บเลยหรือไง?”
มือที่กำลังแขวนเสื้อของจางหรงอิงชะงัก “ดีนี่ หลี่จินหมิน ฉันอยู่กินกับคุณมาตั้งกี่ปี คลอดลูกให้คุณแล้วไม่รู้กี่คน แต่คุณกลับไม่ไว้ใจฉันสักนิดเลยหรือไง?
คุณสงสัยอะไร? สงสัยว่าฉันจะแอบมีชู้หรือ? หรือสงสัยว่าฉันจะนอกใจคุณ?
ยังจะมาพูดจาประชดประชันใส่ฉันอีก โจวซานนั่นคุณเป็นคนพากลับมาเองไม่ใช่หรือ? คุณไม่ไปโรงพยาบาลทั้งที่เมียเข้าโรงพยาบาล ก็เพราะเขาไม่ใช่หรือไง? คุณกับหลี่เป่าจวินไม่ได้คล้องแขนกับเขา เรียกพี่เรียกน้อง ชมว่าเขามีความรู้ มีประสบการณ์ มีความกล้าหาญหรอกหรือ?”
จางหรงอิงยืนผมยุ่งเหมือนรังนก เอามือเท้าเอว ก้าวเข้าหาหลี่จินหมินหนึ่งก้าวแล้วตวาด “เมื่อกี้คุณพูดเองไม่ใช่หรือว่าจะให้เขาอยู่กินข้าว? ฉันถูกคุณจับได้ว่าพาเขาขึ้นเตียงหรือจูบกับเขาหรือไง? ฉันบอกไว้เลยนะ อย่ามาหาเรื่องฉัน!!”
หลี่จินหมินถูกด่าจนหดคอ ใจก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา
พอทบทวนดูแล้ว จางหรงอิงก็ไม่ได้ด่าผิด โจวซานเป็นเขาที่พากลับมาเอง ทั้งยังเป็นคนชวนให้อยู่กินข้าวด้วย แต่...
เขาเอ่ยเสียงอ่อย “แต่คุณก็ไม่ควร...”
จางหรงอิงทนไม่ไหว กระโดดขึ้นแล้วตบหน้าผากเขาเต็มแรง
“คุณตาบอดหรือไง? ฉันเป็นแม่เขาได้แล้ว เขาจะมาชอบฉันได้ยังไง?”
หลี่จินหมินกำหมัด กลั้นอารมณ์แล้วพูดว่า “แต่คุณก็ห้ามไปชอบเขาเหมือนกัน”
จางหรงอิงเกือบจะกระโดดอีกครั้ง แต่พอเห็นใบหน้าของหลี่จินหมินที่ทั้งเขียวทั้งคล้ำ หัวใจก็อ่อนลง