“หรูจาง คุณกลับมาแล้ว........”
เสียงของหร่วนฟางเต็มไปด้วยความยินดี แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาเหินห่างของชิวผิง เธอก็ชะงักค้างอยู่กับที่ทันที สายตาเลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ที่เด็กในอ้อมแขนของเขา
เด็กตัวเล็ก ๆ ดูเหมือนอายุราวหนึ่งขวบ ผอมบางอยู่บ้าง และแนบตัวเงียบ ๆ อยู่กับอกเขา
ความตื่นเต้นยินดีในใจพลันแข็งค้าง บนใบหน้าของหร่วนฟางมีแต่ความตกตะลึงและสับสน
เมื่อถูกชิวผิงมองด้วยสายตาแปลกหน้า หัวใจเธอก็บีบรัด เธอฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่แข็งทื่อออกมาโดยไม่รู้ตัว พยายามเอาใจเขา
“หรูจาง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบแย่ แล้ว...เด็กคนนี้...”
ชิวผิงไม่สนใจเธอ เดินผ่านเข้าไปในห้องรับแขก
ชั่วขณะนั้น สีหน้าของหร่วนฟางแข็งค้าง ลมหายใจยังเบาลงไปหลายส่วน เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ หันกลับไปตามชิวผิงด้วยท่าทีสนิทสนมเอาอกเอาใจ
“หรูจาง ช่วงนี้คุณไปไหนมา? ฉันถามไปทั่ว แม้แต่ที่ตรอกบ้านหยางก็ไปถามแล้ว แต่พวกเขาไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย ป้าจางก็ไม่อยู่บ้านด้วย”
“มา นั่งผิงเตาไฟก่อน ข้างนอกน้ำแข็งเกาะหมดแล้ว ฉันจะไปตักน้ำร้อนมาให้ คุณล้างมือเช็ดหน้าหน่อยสิ อ้อ คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ฉันจะลวกบะหมี่ให้สักชาม...”
เด็กคนนี้เป็นลูกใคร? คำถามมากมายจุกอยู่ในลำคอ เธอไม่กล้าถามสักคำว่าเด็กเกี่ยวข้องอะไรกับเขา
“ไม่ต้องหรอก นั่งลง ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ” น้ำเสียงของชิวผิงเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง