“เห็นไหม คนเรามักไม่รู้จักพอ ฉันเกิดมาไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ไปทั้งชีวิต
ไม่อยากอาศัยบ้านพ่อแม่อยู่ 20 ปี บ้านสามีอีก 20 ปี แล้วไปอาศัยบ้านลูกชายอีก 20 ปี สุดท้ายถึงค่อยมีที่ดินเป็นของตัวเองสักผืน
ฉันไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาคนอื่น คอยพึ่งพาคนอื่นไปตลอด ไม่อยากถูกไล่ออกเพียงเพราะทำอะไรไม่ถูกใจใคร เพราะอย่างนั้นฉันถึงดิ้นรน พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีประตูสักบานที่เป็นของตัวเอง
อยากมีประตูที่ฉันเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างได้ แต่พอวันนี้มีแล้ว ฉันกลับรู้สึกว่ามันสายเกินไป สายจนแม้แต่ความรู้สึกว่าผ่านความขมขื่นมาถึงวันหวานชื่น ก็ยังจืดชืดไร้รสชาติไปเสียแล้ว”
จางหรงอิงนั่งฟังหยางเจียฮุ่ยพูดจนจบอย่างเงียบ ๆ ก่อนถามว่า “แล้วชีวิตตอนนี้ เป็นแบบที่เธอต้องการหรือเปล่า”
แววผิดหวังวาบผ่านดวงตาของหยางเจียฮุ่ย “ใช่ แล้วก็ไม่ใช่”
เธอมองเข้าไปในดวงตาของจางหรงอิง “คุณป้าคะ ฉันบอกแล้วว่าคนเรามักไม่รู้จักพอ ตอนนี้เป็นชีวิตที่ฉันต้องการก็จริง แต่ฉันไม่ได้ต้องการแค่นี้...”
ช่วงเทศกาลเดินทางกลับบ้าน ตั๋วรถไฟหายากยิ่งกว่าทอง แม้จะหาคนขายตั๋วเถื่อนช่วยแล้ว แต่ขากลับก็ยังต้องแยกกันขึ้นรถสองเที่ยว จางหรงอิงพาจินจือไปเที่ยวหนึ่ง ส่วนชิวผิงกับหลี่เป่าจวินไปอีกเที่ยวหนึ่ง
เดิมทีจินจือคิดจะอยู่ที่นี่ฉลองปีใหม่กับโต้วเหมย แต่จางหรงอิงไม่ยอม สุดท้ายก็พาตัวกลับไปจนได้
โต้วเหมยอยู่ในสภาพแบบนั้น คนฉลาดแกมโกงอย่างหยางเจียฮุ่ยยังเสียเปรียบไปไม่น้อย แล้วจางหรงอิงจะวางใจได้อย่างไร
หลายวันนี้ เธอได้รู้จากหยางเจียฮุ่ยว่าที่นี่มีทั้งคนปล้น คนฆ่าคน และเรื่องผิดกฎหมายอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะหลังหนังแก๊งอันธพาลเรื่องนั้นออกฉาย คนหนุ่มสาวหลายคนก็ถูกชักนำไปในทางที่ผิด ถึงขั้นคิดว่าต้องทำเรื่องนอกลู่นอกทางบ้างถึงจะดูเก่ง