แม่หร่วนอดใจไม่ไหว ถึงจะยังงอนลูกสาวอยู่ ก็ยังเคาะประตูบ้านหร่วนฟาง
ฟางฟางยังสาว ในฐานะแม่ เธอต้องอธิบายให้ลูกเข้าใจถึงผลดีผลเสียของเรื่องนี้
บนโลกนี้ สิ่งที่จับต้องได้ที่สุดมีเพียงความรู้ที่เรียนจนขึ้นใจ กับรายได้ที่เข้ามาทุกเดือน
งานประจำที่มีข้าวกินแน่นอนนั้นมั่นคงกว่าคำหวานหรือคำสัญญาของใครทั้งนั้น
ถึงลูกจะทำให้เธอเสียใจแค่ไหน ก็ยังเป็นลูกสาวแท้ ๆ แม่หร่วนจะปล่อยให้ลูกเดินผิดทางไม่ได้
ตระกูลหร่วนพอมีเส้นสายอยู่บ้างในโรงพยาบาล ตอนนี้เพิ่งลาออกได้ไม่นาน ยังพอมีโอกาสแก้ไข รีบกลับไปทำงานเถอะ
ยังไม่ทันเปิดประตู แม่หร่วนก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จากข้างใน
เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบเคาะประตูดังปัง «ฟางฟาง รีบเปิดประตูสิ เหวินเสียงร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น»
«เอี๊ยด» ประตูถูกผลักเปิดออก
แม่หร่วนไม่มีเวลาคิดอะไรมาก รีบพุ่งเข้าไปในบ้าน วางกระเป๋าลงกับพื้น ก่อนอุ้มหนานเหวินเสียงที่อยู่ในห้องรับแขกขึ้นมา
«เด็กดี เด็กดี เป็นอะไรไป ไม่เป็นไรนะ อย่าร้องเลย ยายมาแล้ว»
หนานเหวินเสียงร้องไห้จนหอบ สองแขนโอบคอแม่หร่วนไว้พลางร้องไห้จ้า «ยาย ฮือ ๆ ยาย~»
แม่หร่วนอุ้มหนานเหวินเสียงโยกปลอบตามสัญชาตญาณ พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักค้างกับภาพตรงหน้า
ห้องรับแขกรกไปหมด ของเล่นกับเสื้อผ้าถูกกองไว้ตามมุมโต๊ะกลางเต็มไปด้วยจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง อากาศอึมครึมอวลไปด้วยเสียงเด็กร้องงอแงและบรรยากาศของกินของใช้ในบ้าน
ในบ้านมีเสียงเด็กร้องไห้ ปะปนกับเสียงเรียกอย่างอ่อนล้าของหร่วนฟาง «เหวินเสียง เด็กดี อย่าร้องเลย น้องฉี่รดกางเกงแล้ว แม่จะเปลี่ยนกางเกงให้น้อง ไม่งั้นเดี๋ยวหนาวนะ»