หร่วนฟางลาออกจากงานที่โรงพยาบาลโดยไม่บอกใครสักคำ ช่วงวันสิ้นปีไม่ได้กลับไปกินข้าวที่บ้านเดิม แม้แต่วันที่สองของปีใหม่ก็ยังไม่กลับไป
แม่หร่วนรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เธอวางแผนเพื่อหร่วนฟางมากมาย ทุ่มเทแรงกายแรงใจ แถมยังเกษียณก่อนกำหนดเพื่อช่วยเลี้ยงหลาน แต่สุดท้ายกลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ คิดแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่คุ้มค่า ร้องไห้เงียบ ๆ อยู่หลายครั้ง
หร่วนเจิ้งน้องชายของหร่วนฟางอยากช่วยประสานรอยร้าวระหว่างแม่กับพี่สาว วันที่สองของปีใหม่จึงแวะไปบ้านพี่สาวถึงสองครั้ง แต่หร่วนฟางเพียงยืนอยู่ตรงประตูอย่างเหนื่อยล้า บอกเขาว่าอย่าเข้ามายุ่ง โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์กับแฟนสาวของเขา รวมถึงเรื่องแต่งงาน ทางที่ดีอย่าให้แม่เข้ามาก้าวก่าย
หร่วนเจิ้งฟังออกจากน้ำเสียงของพี่สาวว่ามีความขุ่นเคืองอย่างมาก เขาทะเลาะกับพี่สาวไปยกหนึ่ง ก่อนจะคร้านยุ่งเรื่องนี้อีก
ทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในสภาพตึงเครียดเช่นนี้
แม่หร่วนคิดว่าหลังปีใหม่หร่วนฟางต้องกลับไปทำงาน ถึงตอนนั้นคงพาเหวินเสียงมาฝากให้เธอเลี้ยง ยังไงอีกฝ่ายก็ต้องยอมอ่อนข้อ จึงกดดันสามีกับลูกชายไม่ให้ไปข้องเกี่ยวกับหร่วนฟางเด็ดขาด
กระทั่งหลังวันที่แปดของปีใหม่ แม่หร่วนบังเอิญพบหวังลี่ หัวหน้าแผนกพยาบาลบนถนน ถึงได้รู้ว่าหร่วนฟางลาออกจากงานโดยไม่บอกคนที่บ้านสักคำ
พอได้ยินข่าวนี้ แม่หร่วนก็มืดแปดด้าน โกรธจนแทบทรุดลงกลางถนน
นั่นเป็นงานประจำที่มั่นคงราวชามข้าวเหล็ก ปีที่แล้วแม่หร่วนกับพ่อหร่วนยังช่วยวิ่งเต้นเส้นสายให้หร่วนฟางอยู่บ้าง ตามขั้นตอนปกติ ปีนี้เธอก็จะได้เลื่อนเป็นหัวหน้าพยาบาลแผนกผู้ป่วยนอกแล้ว แต่กลับไม่ทำต่อ แถมยังไม่ส่งเสียงบอกที่บ้านสักแอะอย่างนั้นหรือ?