“แม่ พี่รอง” เฝิงจื้อเหว่ยทักทายแล้วรีบร้อนพูดว่า “เข้าไปตั้งนานแล้ว หมอบอกว่าท่าของเด็กไม่ค่อยตรง”
จางหรงอิงหนังศีรษะชาวาบ ยังไม่ทันได้พูด หลี่เป่าจวินก็นึกถึงคำกำชับของจางหรงอิง จึงตะโกนเสียงดังทันที “ท่าของเด็กไม่ตรงงั้นเหรอ? แกดูแลคนยังไง? ถิงถิงก็ส่งมาให้บ้านฉันเลี้ยงแล้ว พวกแกอยู่กันตั้งหลายคน ยังดูแลคนท้องไม่ได้หรือไง?
บ้านฉันคลอดลูกตั้งหลายคน ยังไม่เคยมีเด็กท่าผิดปกติ ทำไมพอไปอยู่บ้านแกถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”
เฝิงจื้อเหว่ยพูดไม่ออก ได้แต่อึกอัก
เขาอธิบายตะกุกตะกักว่า “ไม่ใช่นะ พี่รอง เรื่องท่าของเด็กเป็นปัญหาจากการตั้งครรภ์ ผมพาไปตรวจตามนัดตลอด ก่อนหน้านี้ก็ตรวจพบแล้วว่าสายสะดือพันคอสองรอบ...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลี่เป่าจวินก็ขึ้นเสียงอีก “เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่? พันคอสองรอบแล้วเพิ่งมาบอกแกเหรอ? แกยังบอกว่าพาไปตรวจตามนัด แล้วหมอคนไหนกัน? พันคอสองรอบแล้วยังเพิ่งบอก ไม่ใช่แกพูดเองเหรอว่าหลังจากนี้จะไปตรวจสัปดาห์ละครั้ง? หมอไม่ได้บอกล่วงหน้าเลยหรือไง?”
จางหรงอิงพูดอย่างหงุดหงิด “พอแล้ว ๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน”
เริ่มเจ็บท้องก่อนแปดโมง พอเก้าโมงก็เข้าไปข้างใน จนสิบเอ็ดโมงปากมดลูกเพิ่งเปิดได้สามเซนติเมตร ยืนอยู่ข้างนอกยังได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของหลี่เป่าฝ่ง
บ่ายโมงแล้ว ปากมดลูกก็ยังเปิดไม่หมด เสียงร้องของหลี่เป่าฝ่งเริ่มแผ่วลงเรื่อย ๆ
สมัยนี้ยังไม่มีการคลอดแบบไม่เจ็บปวดหรือแท่งระงับปวดอะไรพวกนั้น
แม่เฝิงดูแลหลานชายหลานสาวทางโน้น กินข้าวกลางวันเสร็จก็มาเหมือนกัน
พอได้ยินจางหรงอิงบ่นว่าเด็กตัวใหญ่เกินไปหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ก็กำชับเฝิงจื้อเหว่ยแล้วว่าอย่าบำรุงมากเกินไป ไม่อย่างนั้นเด็กตัวใหญ่ คนคลอดจะลำบาก