“พี่หรงอิง กินข้าวด้วยกันสักมื้อไหมคะ” หวังจวี๋ผิงยิ้มอย่างเป็นกันเอง
จางหรงอิงส่ายหน้า “ไม่ต้องกินข้าวหรอก พวกคุณไปดูบ้านกับพวกเราก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันให้กุญแจบ้านกับคุณ ข้างในยังมีของอยู่อีกไม่น้อย พวกคุณลองดูว่าอยากได้ไหม ถ้าไม่เอา ฉันจะขนไปสถานีรับซื้อของเก่า”
หวังจวี๋ผิงรีบตอบ “เอาค่ะ เอา แต่ไม่ต้องรีบตอนนี้ก็ได้”
จางหรงอิงยิ้มเช่นกัน “พวกเราลางานกันมานะ ที่บ้านยังมีเรื่องอีกตั้งเยอะ พอจัดการเสร็จก็จะกลับแล้ว”
หวงเจิ้นตงที่อยู่เป็นเพื่อนพวกเธอมาตลอดบ่ายเอ่ยว่า “ได้ งั้นพวกคุณจัดการกันก่อน ผมไม่อยู่รบกวนแล้ว”
“อ๊ะ คุณอาหวง รอก่อนค่ะ” หวังจวี๋ผิงรีบตามไป ยัดอะไรบางอย่างใส่มือหวงเจิ้นตง เขาปฏิเสธอยู่สองสามที ก่อนจะรับไว้
“คุณอาหวง ไว้คราวหน้าฉันเลี้ยงข้าวนะคะ”
หลังส่งหวงเจิ้นตงกลับแล้ว หวังจวี๋ผิงก็หันไปพูดกับพี่ชายและพี่สะใภ้ “พี่ใหญ่ บ้านหลังนี้ให้โรงงานช่วยดูแลไปก่อน ในเมื่อคิดจะปิดเรื่องนี้ไว้ พี่กับพี่สะใภ้ก็อย่าเพิ่งไปเลย ตอนนี้คนเยอะ หูตาก็เยอะ ฉันไปจัดการส่งมอบเองก็พอ ไว้พอคนเลิกสนใจกันแล้ว พวกพี่อยากไปดูก็ค่อยไป”
สองสามีภรรยาหวังต้าเฉิ่งเชื่อฟัง กล่าวลาจางหรงอิงกับคนอื่น ๆ แล้วก็กลับไป
จางหรงอิงรู้สึกดีกับหวังจวี๋ผิงไม่น้อย จึงอดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “ไม่เสียแรงที่ตอนเด็ก ๆ พี่ชายเธอคอยปกป้องเธอขนาดนั้น”
หวังจวี๋ผิงยิ้ม “ใช่ค่ะ ลูกสาวบ้านอื่นแต่งออกไปตั้งแต่ยังสาว เพื่อแลกข้าวสารมาเลี้ยงครอบครัว แต่พี่ชายฉันยอมลาออกจากโรงเรียนเพื่อส่งฉันเรียน ต่อมาแม่ก็ยกงานของแม่ให้ฉันอีก
“พี่ชายบอกว่าฉันเป็นน้องสาว เขาควรดูแลฉัน แต่สำหรับฉัน เขาก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ เหมือนกัน ตอนนี้ฉันพอมีความสามารถแล้ว ก็ต้องคอยปกป้องเขาบ้าง