พอได้ยินจางหรงอิงเปิดปากเรียกเงินห้าพัน หวังจวี๋ผิงก็เผลอขึ้นเสียง “ห้าพันเหรอ?”
จางหรงอิงพยักหน้า “ใช่ ห้าพัน”
“ค่าตำแหน่งงาน 2,000 ค่าบ้าน 3,000”
แววตาหวังจวี๋ผิงไหววูบ “แต่...แต่บ้านเป็นของโรงงานนะ”
จางหรงอิงกล่าว “บ้านเป็นโรงงานจัดสรรให้ก็จริง แต่พ่อกับพี่ชายฉันทำงานอยู่โรงงานมาทั้งชีวิต พ่อกับพี่ชายฉันก็มีสายเลือดสืบทอดเหมือนกัน
หรือว่าตอนนี้พ่อกับพี่ชายฉันไม่อยู่แล้ว หลานสาวฉันก็ต้องถูกไล่ออกจากบ้านงั้นเหรอ? ต่อให้เป็นที่ไหนก็ไม่มีหรอกที่คนในครอบครัวทำงานจนเสียชีวิตแล้ว ทางการจะยึดบ้านที่อยู่กันมาหลายชั่วคนคืนไป”
“ถ้าไม่ขายบ้านหลังนี้ ตราบใดที่จินจือยังอยู่ และตระกูลจางยังมีคนอยู่ โรงงานก็ไม่มีทางเอาบ้านกลับคืนไปได้หรอก นี่เป็นบ้านที่คนตระกูลจางสองรุ่นลงแรงแลกมา ก่อนหน้านี้พวกเราอยู่ในเขตบ้านพักมาหลายสิบปี บ้านหลังใหม่นี้ก็เอาบ้านในเขตบ้านพักไปแลกมา บรรพบุรุษของพวกเราอยู่กันมาหลายสิบปีแล้ว”
หวังต้าเฉิ่งนิ่งไปครู่หนึ่ง “พูดแบบนั้นก็ใช่ แต่ไม่ตรงกับระเบียบ พูดกันตามจริง บ้านหลังนี้ก็ยังเป็นทรัพย์สินของโรงงานอยู่ดี”
จางหรงอิงยิ้ม “นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันปฏิเสธครอบครัวอื่น แล้วมาเลือกบ้านพวกคุณ เสี่ยวผิงเป็นฝ่ายการเงินของโรงงาน สามีเสี่ยวผิงก็เป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน คนอื่นจัดการไม่สะดวก แต่พวกคุณยังจะจัดการไม่ได้อีกเหรอ?
จริง ๆ แล้วพวกคุณได้เปรียบมาก บ้านใหญ่ขนาดนี้ราคา 3,000 หยวน ถ้าเอาไปปล่อยข้างนอก มีคนแย่งกันเพียบ ต่อให้พวกคุณไม่อยู่เอง ก็ปล่อยเช่าให้พนักงานโรงงานคนอื่นที่ยังไม่ได้รับการจัดสรรบ้านได้ มีคนเช่าเยอะแยะ เก็บค่าเช่าทุกเดือนก็คุ้มแล้ว”