หลี่เป่าจวินได้ยินจางหรงอิงเอ่ยปากเรียกเงินถึง 6,000 หยวน ก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
แม้แต่ความโกรธและความเจ็บปวดที่เกิดจากการที่เฉินกั๋วฟางทรยศ สวมเขาให้เขา ก็ยังจางหายไปไม่น้อย
6,000 หยวน? การหย่าของเขามีค่าถึง 6,000 หยวนเลยหรือ?
ตอนนี้เงินเดือนเขาเดือนละสามสิบกว่าหยวน ปีหนึ่งก็สี่ห้าร้อยหยวน 6,000 หยวนเท่ากับเงินเดือนที่ต้องทำงานอย่างขยันขันแข็งเป็นสิบกว่าปี
คนตระกูลเฉินเองก็อึ้งกับการเรียกเงินอย่างไม่รู้จักพอของจางหรงอิง
“6,000 หยวนงั้นเหรอ? นี่เธอเรียกราคาเอาแต่ใจ โลภไม่รู้จักพอ ฉันบอกไว้เลยนะ ที่เราคุยกันดี ๆ ไม่ได้แปลว่าเธอจะได้คืบเอาศอก!” พ่อเฉินพูดด้วยสีหน้าถมึงทึง
จางหรงอิงไม่สะทกสะท้าน “6,000 หยวน ขาดไปสักเหมาเดียวก็ไม่ได้
เงิน 6,000 หยวนนี้ซื้อชื่อเสียงของตระกูลเฉินทั้งหมด ซื้อความสุขในครึ่งชีวิตที่เหลือของลูกสาวแท้ ๆ ของคุณ ซื้อหน้าตาของคนแก่สองคน ซื้ออนาคตทั้งชีวิตของลูกชายคุณ ซื้อชีวิตหลานแท้ ๆ ของคุณ ซื้อเขยดี ๆ ให้คุณ และซื้อไม่ให้ครอบครัวคุณถูกคนอื่นหัวเราะเยาะหรือนินทา ลองคิดดูเองสิว่าแพงไหม?
นี่ฉันเห็นแก่ที่สองครอบครัวดองกันมาหลายปีหรอกนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นบ้านอื่น คุณคิดว่าพวกเขาจะปล่อยคุณไปง่าย ๆ ไหม!”
ทุกคำที่จางหรงอิงพูดทำให้คนตระกูลเฉินตกอยู่ในสภาพน่าอับอายขึ้นเรื่อย ๆ
แม้แต่เฉินกั๋วฟางที่ก่อนหน้านี้เอาแต่โวยวายก็หงอยลง เธอขยับเข้าไปหลบในอ้อมแขนแม่อย่างหวาดกลัว
เฉินกั๋วเฉียงข่มกลั้นความโกรธไว้ “พวกคุณจะทำกันให้ถึงที่สุดเลยหรือไง?”