จางหรงอิงมองลายมือยึกยือเหมือนไก่เขี่ยของหลี่เป่าจวินแล้วขมวดคิ้ว “ตอนนั้นให้แกเรียนหนังสือ แกยังยอมไปเลี้ยงเป็ดแทน นี่เขียนอะไรของแกเนี่ย?”
หลี่เป่าจวินวางพู่กันลง “โธ่ ผมไม่เคยเรียนเขียนพู่กันสักหน่อย นี่เป็นผลงานชิ้นแรกของผมนะ อ่านออกก็พอแล้ว จะเอายังไงอีก ต้องเขียนให้สวยหรูส่งให้ซุนชุนเฉ่าหรือไง?”
จางหรงอิงชะงักไปเล็กน้อย “นั่น...ก็ไม่ต้องหรอก ช่างเถอะ เอาแบบนี้แหละ”
ระหว่างเดินไปโรงงานอาหาร จางหรงอิงก็กำชับไปด้วยว่า “เดี๋ยวก็ถึงเวลาเลิกงานกับเข้างานแล้ว พวกเธอไปก่อเรื่องกันตรงประตูโรงงานอาหารโดยเฉพาะ เรื่องเลว ๆ ที่ซุนชุนเฉ่าทำก็ช่วยเติมสีตีไข่แล้วเอาไปป่าวประกาศให้หมด แต่ห้ามลงไม้ลงมือ โดยเฉพาะหลี่เป่าจวิน ฉันไม่อยู่ แกห้ามทำอะไรบุ่มบ่าม
เรื่องของฉันกับเธออ้างได้ว่าเป็นความขัดแย้งในครอบครัว ส่วนพวกเธอกับเธอนั้นเกี่ยวข้องกันคนละชั้น เอาเป็นว่าทำเหมือนตอนโรงงานกระดาษ โยงเธอเข้ากับเจียงอวิ้นเซิง ไอ้คนสำส่อนนั่น แล้วพูดไปในทางที่ทำให้เธอทำโรงงานเสียชื่อ”
ย่าหลี่นึกถึงเงินชดเชยที่โรงงานกระดาษให้มาแล้วมีแรงฮึดขึ้นเต็มเปี่ยม “รู้แล้ว ๆ มีประสบการณ์อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”
ยังไม่ทันที่จางหรงอิงจะตอบ ย่าหลี่ก็เรียกถังหงเหมยกับหลี่เป่าจวินให้เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางประตูโรงงานแล้ว
จางหรงอิงหิ้วของเดินไปยังบ้านพักเก่าของพนักงานในโรงงาน
บ้านหลังแรกที่เข้ามา จางหรงอิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินขึ้นไปเคาะประตู
“ก๊อก ๆ ๆ~”
เสียงชราดังมาจากข้างใน “ใครน่ะ?”