หลังจากออกจากบ้านตระกูลหวง จางหรงอิงก็ตรงไปสมทบกับถังหงเหมยและคนอื่น ๆ ที่หน้าโรงงาน
ยังไม่ทันถึงหน้าโรงงาน เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะกับเสียงกรีดร้องแว่วมาแต่ไกล
หัวใจจางหรงอิงพลันกระตุกวูบ รีบเร่งฝีเท้าจนแทบจะวิ่ง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ? หลบหน่อย ๆ” เธอเบียดฝูงชนเข้าไปดูข้างใน ก็เห็นถังหงเหมยกับซุนชุนเฉ่ากำลังยื้อแย่งทึ้งผมกัน ปากก็ด่าทอกันไม่หยุด
“จางหรงอิงเป็นผู้หญิงสารเลวนั่นก็เรื่องหนึ่ง แล้วพวกแกมีสิทธิ์อะไรมายุ่ง? เกี่ยวอะไรกับพวกแก? คิดว่าฉันซุนชุนเฉ่าเป็นลูกพลับนิ่มหรือไง ใคร ๆ ก็เหยียบย่ำได้?”
ซุนชุนเฉ่าสู้สุดชีวิต ดวงตาแดงก่ำ ถึงกับกล้าเอาป้ายผ้ามาประจานใส่ร้ายเธอถึงหน้าโรงงาน ถ้าเธอไม่แสดงท่าทีแข็งกร้าวให้เห็นบ้าง ทุกคนคงคิดว่าเธอเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ
ถังหงเหมยเองก็ถูกตีจนเดือดจัด เธอกำผมอีกฝ่ายไว้แน่น “เรื่องของจางหรงอิงก็คือเรื่องของพวกเรา เธอเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างในบ้าน เธอทำอะไร ฉันก็ทำอย่างนั้น อีกอย่าง แกมันตัวเหม็นเน่าขนาดนี้ ยังจะห้ามคนอื่นพูดอีกหรือไง?”
ผู้หญิงสองคนตีกัน หลี่เป่าจวินก็ไม่กล้าเข้าไปห้าม พี่สะใภ้ยังพอว่า แต่ถ้าซุนชุนเฉ่าหาว่าเขาลวนลามขึ้นมา เขาคงแก้ตัวไม่ขึ้นแน่
ย่าหลี่เองก็ไม่กล้าเข้าไปเหมือนกัน แก่จนกระดูกแทบจะผุแล้ว เจอเรื่องชุลมุนแบบนี้ก็ต้องหลบไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นแค่พลาดล้มขึ้นมาครั้งเดียว ไม่แน่ว่าคงได้ขึ้นเขาไปอยู่เสียแล้ว
แม้จะช่วยอะไรด้วยกำลังไม่ได้ แต่เธอก็ตะโกนแผดเสียงอยู่ข้าง ๆ ปล่อยคลื่นเสียงโจมตีไม่หยุด