หนิงจิ่นอู่ยกห้องผู้ป่วยให้ครอบครัวที่อยู่ข้างใน แล้วเดินไปส่งจางหรงอิง พลางเล่าเรื่องของหลิวหงซิงให้ฟัง
“เขาเป็นแผลในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง พอเครียดก็ปวดท้อง กินนิดเดียวก็ท้องอืด หมอตรวจแล้วบอกว่าเกิดจากการอดอาหารมาก่อนหน้านี้ อีกทั้งยังช่วยคนอื่นเลี้ยงปลาในอ่างเก็บน้ำมาตลอดเพื่อประทังชีวิต แถมยังเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ อาการค่อนข้างหนัก หูรื่อฮวาก็เหมือนกัน ท้องเจ็ดเดือนแล้วแต่หนักแค่ 90 ชั่ง ยังคลื่นไส้อาเจียน ปวดหัวตาลายอยู่บ่อย ๆ ทั้งที่ผอมมาก แต่ใบหน้ากับขากลับบวม ฉันสงสัยว่าอาจเป็นครรภ์เป็นพิษ ไม่วางใจเลยพาพวกเขามาโรงพยาบาลเชียนถัง”
ครรภ์เป็นพิษเรียกได้ว่าเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับหนึ่งของหญิงคลอดบุตรในชนบทช่วงเวลานี้ เกิดจากการทำงานหนักเกินไป ขาดสารอาหาร และมีความเครียดทางจิตใจ
จางหรงอิงถอนหายใจ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเอ่ยปากก็ทำได้เพียงปลอบใจว่า “ขอแค่คนกลับมาได้ ขอแค่ร่างกายยังครบถ้วน เรื่องอื่นเราค่อย ๆ บำรุงกันได้ เด็กกลับมาแล้ว แถมยังมีคนคอยพึ่งพา คู่สามีภรรยาต้าหลิวก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว”
จางหรงอิงยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล เงยหน้ามองหนิงจิ่นอู่ เขาสูงมาก สูงกว่าเธออยู่หนึ่งศีรษะ ใบหน้าดูผ่อนคลายอ่อนโยน สะอาดสดใสราวสายลมหลังฝน
“เธอเป็นเด็กดีมาก ดีจริง ๆ ลำบากเธอที่ต้องเป็นห่วงและเหนื่อยกับเรื่องนี้ขนาดนี้ อย่าหักโหมนักนะ ว่างเมื่อไรก็กลับบ้านเกิดมาเยี่ยมบ้าง แวะมานั่งเล่นที่บ้านป้าสิ สินเดิมของแม่เธอ ป้าดูแลรักษาไว้อย่างดี”