พอได้ยินว่าจะถูกทำให้ตกงาน พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของถังหงเหมยก็ร้อนใจ สายตากระวนกระวายหันไปมองพ่อถัง
พวกเขาดูออกแล้วว่าถังหงเหมยเอาจริง
พ่อถังก็ดูออกเช่นกัน ลูกสาวคนนี้เอาใจบ้านเดิมอย่างระมัดระวังมาตลอดชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแข็งกร้าวถึงเพียงนี้
เขามองเด็กที่ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ แล้วชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของถังหงเหมยและพูดเสียงเย็นชา
“ถังหงเหมย คิดให้ดีนะ ถ้าเอาเงินก้อนนี้ไป ต่อไปเธอก็ไม่มีบ้านเดิมให้กลับมาอีกแล้ว ต่อให้บ้านสามีรังแกจนตาย ก็ไม่มีใครยื่นมือช่วย!”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าถังหงเหมยที่ใส่ใจบ้านเดิมขนาดนี้ จะกล้ารับเงินเมื่อถูกขู่ตัดขาดความสัมพันธ์
ถังหงเหมยหันไปมองพ่อถัง “คนเรายิ่งไม่มีอะไรก็ยิ่งอยากได้ เมื่อก่อนฉันยังโหยหามันอยู่ แต่ตอนนี้ไม่หวังแล้ว บ้านเดิมที่ต้องใช้เงินเปิดทางแบบนี้ ไม่กลับไปก็ช่างเถอะ”
สีหน้าพ่อถังดำคล้ำจนแทบดำไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต่อหน้าเพื่อนบ้านมากมาย เขาเสียหน้าจนหมดสิ้น แต่เรื่องงานของพวกเขาต้องไม่มีปัญหาเด็ดขาด เพราะนั่นคือปากท้องของคนทั้งบ้าน
คิดได้ดังนั้น เขาจึงตะโกนใส่แม่นางถัง “เอาให้เธอไป ถือว่าไล่ขอทานก็แล้วกัน ตั้งแต่นี้ไปตระกูลถังไม่มีลูกสาวอกตัญญูแบบนี้ ถือว่าเธอตายไปแล้ว!”
แม่นางถังทำใจไม่ได้ “ลูกสาวคนนี้กตัญญูต่อพ่อแม่ จะเอาเงินกลับไปได้ยังไง?”
จางหรงอิงพูดว่า “ยังจะเสแสร้งอีกหรือ? ตอนลูกชายคนรองของบ้านคุณซื้อจักรยาน ถังหงเหมยเป็นคนควักเงินจ่าย พนักงานขายก็เห็นกับตา ใบเสร็จค่าซื้อนมมอลต์กับไฟฉายก็ยังอยู่ จะให้ไปคุยกันที่สำนักงานเขตไหมล่ะ?”
พ่อถังเสียหน้าจนไม่เหลืออะไรแล้ว เขาขึ้นเสียงใส่แม่นางถัง “ฉันบอกให้เอาให้เธอไป! ตระกูลถังของเราใจกว้างและบริสุทธิ์ ไม่เอาเปรียบคนนอกแม้แต่สตางค์เดียว!”