หลี่เป่ากั๋วรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งขณะมองหลี่เป่าจวินกับหลี่เป่าห่าย “ดี ยังไงก็ต้องพี่น้องแท้ ๆ... อ๊าก!!!”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลี่เป่าจวินก็ฟาดฝ่ามือตบเขาจนล้มลงไปกองกับพื้น
“หลี่เป่าจวิน แกมันสัตว์เดรัจฉานที่แยกมิตรแยกศัตรูไม่ออก อ๊าก!”
หลี่เป่ากั๋วเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียง “ตึง!”
ม้านั่งเตี้ยตัวหนึ่งฟาดลงตรงตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่
เป็นถังใหญ่ที่ขว้างมาจากไม่ไกล หลี่เป่ากั๋วเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา “น้องสาม ตบ...ตบได้ดี...”
พูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นแทบไม่ทัน หางจุกตูดพลางร้องว่า “แม่ กลับบ้าน กลับบ้านเถอะ เงินนี่ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว”
น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาเป็นพนักงานสินเชื่อที่นั่งทำงานในสำนักงานมาตลอดชีวิตก็ประพฤติตัวเรียบร้อย ไม่ต้องพูดถึงการต่อยตีเลย แม้แต่ทะเลาะกันเขายังทำไม่เป็น
น่ากลัวยิ่งกว่างานหมั้นของหลี่เป่าชุ่ยครั้งก่อนเสียอีก ถ้าม้านั่งเตี้ยเมื่อครู่ฟาดโดนหัวเขา คืนนี้เขาคงได้ไปนอนอยู่ข้างหลุมศพปู่บนเขาแล้ว
หลี่เป่าจวินพุ่งเข้าใส่ถังใหญ่กับถังรอง ส่วนน้องชายคนเล็กบ้านถังลุกขึ้นแล้วกระชากหลี่เป่าห่ายไว้ ก่อนชกเขาเข้าไปหนึ่งหมัด
เดิมทีหมัดนี้ตั้งใจจะชกพี่ใหญ่ของเขา แต่ตอนนี้กลับโดนตัวเอง หลี่เป่าห่ายรีบตะโกนเรียกหลี่เป่ากั๋ว “รีบกลับมาช่วยสิ!”
หลี่เป่ากั๋วไม่ยอม เขาตกใจจนอยากหนี
หลี่เป่าห่ายแทบโมโหจนตาย แทนที่จะเข้าไปหาน้องชายคนเล็กบ้านถัง เขากลับพุ่งไปหาหลี่เป่ากั๋ว ฝืนทนรับหมัดจากถังสามอีกครั้งแล้วลากหลี่เป่ากั๋วกลับมา แถมยังยื่นมือไปถอดแว่นของเขาออก
ไอ้คนเนรคุณ ตายก็ตายไปสิ ยังมีเงินชดเชยให้