วันรุ่งขึ้น จางหรงอิงลุกขึ้นมาพร้อมขอบตาคล้ำ
ในห้องรับแขก ถังหงเหมยทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว พอเห็นเธอลุกขึ้นมาก็ยิ้มทักทาย “แม่ ตื่นแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ”
จางหรงอิงมองใบหน้าของเธอ ดูเหมือนรอยเขียวช้ำจะหนักกว่าเมื่อวานเสียอีก น่ากลัวขึ้นด้วย
ถังหงเหมยพูดอย่างประหม่า “เมื่อวานเป่ากั๋วพาฉันไปหาหมอแล้วค่ะ หมอบอกว่าตาไม่เป็นอะไร ส่วนรอยช้ำบนหน้าทายาก็หาย”
ตอนนี้ถังหงเหมยกลับบ้านเดิมไม่ได้แล้ว เมื่อคืนแม่สามียังพูดด้วยว่าถ้าตาบอดก็ไม่เอาเธอแล้ว ในใจจึงกระวนกระวายไม่น้อย
แต่จางหรงอิงกลับบ่นพึมพำในใจว่า โดนซ้อมไปทีเดียว ท่าทีก็ดีขึ้นเยอะ รู้อย่างนี้น่าจะซ้อมตั้งนานแล้ว
ระหว่างกินข้าว จางหรงอิงบอกทุกคนว่า “วันนี้ฉันจะไปอำเภอผิงอันที่อยู่ข้าง ๆ หลี่เป่าจวิน เดี๋ยวไปขอลางานแล้วไปกับฉัน”
หลี่เป่าจวินเงยหน้า “ทำไมต้องเป็นผมด้วย?”
ที่อำเภอผิงอันมีแต่บ้านยาย ตอนนี้ตากับยายและน้าก็ไม่อยู่แล้ว เหลือแค่ป้าสะใภ้ เขาไม่อยากไป เพราะตั้งแต่เด็กป้าสะใภ้ก็ไม่เคยดีกับเขา เขาไม่อยากเอาหน้าไปให้โดนเมิน
จางหรงอิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ก็เพราะแกเป็นถังข้าวสาร แรงเยอะ ช่วยถือของให้ฉันได้ ถ้าฉันเดินไม่ไหว แกก็แบกฉันวิ่งได้ เจออันตรายก็ยังช่วยรับคมมีดแทนฉันได้”
หลี่เป่าจวิน…
“ผมไม่ไป วันนี้กั๋วฟางก็จะกลับมาแล้ว อีกอย่างผมยังต้องไปทำงานด้วย” หลี่เป่าจวินพูดเสียงเบา
จางหรงอิงเงยหน้าขึ้น “ทำงานก็ลางานสิ? เฉินกั๋วฟางกลับมาก็กลับมาเถอะ ไม่แน่ว่าเขาอยากเจอแกหรือเปล่าด้วยซ้ำ ไม่ไปก็ต้องไป ถ้าเรื่องแค่นี้ยังพึ่งแกไม่ได้ แล้วฉันจะเลี้ยงแกไว้ทำไม?