ชิวผิงส่ายหน้า “ต้าจวิน นายมองเรื่องนี้ตื้นเกินไปแล้ว”
“หัวหน้าอวี๋ยอมเดินทางมากับพวกเรา ไม่ใช่เพราะเงินอย่างเดียว ที่สำคัญที่สุดคือเป่ากั๋วติดค้างบุญคุณเขาอยู่ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่มีแม้แต่ช่องทางให้ไปต่อ”
แม้จะมีตู้โดยสารของทางราชการ แต่ต้องเดินทางนานถึงสองวันหนึ่งคืน นั่งนานเข้าก็ชวนหงุดหงิด จินจือกับจางหรงอิงตอนแรกยังตื่นเต้น คอยเปิดม่านหน้าต่างชมทิวทัศน์ข้างทางมาตลอด แต่พอเดินทางไปได้สักพัก ทั้งคู่ก็เริ่มหมดแรง
ยังดีที่ชิวผิงยอมจ่ายเงิน อาหารที่กินจึงพอใช้ได้ ทำให้การเดินทางไม่ทรมานจนเกินไป
ในที่สุด ลำโพงในตู้โดยสารก็ดังขึ้น แจ้งว่ารถไฟกำลังจะถึงสถานี
หลี่เป่าจวินกับชิวผิงรีบหยิบกระเป๋าสัมภาระขึ้นมา เดินขนาบจางหรงอิงกับจินจือคนละด้าน มุ่งหน้าออกไป
ทันทีที่ก้าวลงจากชานชาลา ทุกคนก็ตะลึงงัน
ปกติสถานีรถไฟทางใต้ก็มีผู้คนล้นหลามอยู่แล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่ผู้คนเดินทางกลับบ้านหลังเทศกาลตรุษจีน มองไปสุดสายตาก็เห็นแต่ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดจนมองไม่เห็นปลายแถว
ผู้คนเบียดกันไปมา ไหล่ชนไหล่ หน้าอกแนบแผ่นหลัง แค่จะขยับตัวก็ยังลำบาก ไม่มีช่องให้ได้สูดหายใจเต็มปอดด้วยซ้ำ
เสียงเอะอะ เสียงเรียกลูกค้า และเสียงร้องไห้ดังปะปนกันไปหมด แม้แต่หลี่เป่าจวินที่เสียงดังราวฟ้าผ่า ยังต้องโน้มตัวไปตะโกนข้างหูทุกคน พวกเขาถึงจะได้ยินว่าเขาพูดอะไร
จินจือกอดแขนจางหรงอิงแน่น หัวใจบีบรัดด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวง มือเกาะแขนคุณอาไว้แน่น ไม่กล้าคลายมือเลยสักนิด
คนเยอะเกินไปจริง ๆ แม้หลี่เป่าจวินกับจางหรงอิงจะคอยดูแลเธออย่างดี แต่ข้อศอกกับไหล่ของเธอก็ยังถูกคนแปลกหน้าชนและเบียดอยู่เรื่อย ๆ