พี่ใหญ่ถังเบียดเข้ามาข้างหน้า “พวกคุณมีเหตุผลนักไม่ใช่เหรอ ถามให้ชัดหรือยังว่าเรื่องมันเป็นมายังไง? พวกเราก็คงไม่บ้าจนลงมือทำร้ายคนโดยไม่มีสาเหตุหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกินอิ่มจนว่างมาก กลับบ้านเดิมมาก่อเรื่องจนบ้านวุ่นวาย แล้วยังทำให้ทุกคนแตกตื่นปั่นป่วน ทั้งที่อายุก็มากขนาดนี้แล้ว พวกเราจะลงมือทำไม?”
จางหรงอิงหันขวับไปตะโกนเสียงดัง “นี่กำลังมาฟ้องฉันหรือไง? ฟ้องผิดที่แล้ว จะฟ้องก็ไปฟ้องแม่เธอโน่น ถังหงเหมยก็ไม่ใช่ลูกที่ฉันคลอด ไม่ใช่ฉันเลี้ยงจนโตมาเป็นตัวประหลาดแบบนี้ด้วยซ้ำ ซื้อหมูยังต้องดูคอกเลย บ้านเธอเป็นที่ดินเน่า ๆ ปลูกผักดี ๆ ไม่ได้ จะมาโทษฉันได้ยังไง?
ฉันยังไม่ได้โทษตระกูลถังเลยว่าดูแลกันยังไง ถึงได้เลี้ยงลูกสาวตัวป่วนแบบนี้ออกมา แค่เธอกลับไปสองวัน พวกคุณก็อดใจไม่ไหวจนลงมือทุบตีแล้ว ส่วนเธออยู่บ้านฉันทุกวัน พวกเรายังต้องอดทนไม่กล้าตี รู้ไหมว่าหลายปีมานี้ฉันผ่านอะไรมา? ฉันยังไม่ได้ไปหาพวกคุณเลยนะ แต่กลับมาฟ้องฉันก่อนแล้ว!”
แม่นางถังโดนเหน็บแนมจนหน้าเขียว เอามือเท้าเอวแล้วตะโกนว่า “มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา ลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากบ้าน บ้านเธออยากตีคนของตัวเองก็ตีไป ตีจนตายก็สมควรแล้ว!”
จางหรงอิงหันไปพูดว่า “เห็นไหม บ้านเดิมสุดที่รักในใจเธอบอกให้พวกเราตีเธอจนตาย ยังจะประจบพวกเขาอยู่อีกไหม? บ้านพังแล้วบอกให้เธอสร้างต่อขึ้นไป เธอกลับดันทุรังจะสร้างลงไป แม่เธอยังบอกให้ฉันตีเธอจนตายเลยนะ”