ถังหงเหมยไม่พอใจจางหรงอิงอยู่ในใจ คิดว่าอีกฝ่ายจงใจเล่นงานและกดขี่ตัวเอง
แต่เวลานี้พอได้ฟังคำพูดของจางหรงอิง ทั้งที่กำลังอัดอั้นเต็มอก เธอกลับร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ
ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเธอถูกรังแกที่บ้านเดิม ไม่เคยมีใครพูดว่าจะช่วยทวงความเป็นธรรมให้เธอเลย
หลังจากหลี่เป่ากั๋วพยุงเธอลุกขึ้นมากินอะไรพอรองท้องสองสามคำ จางหรงอิงก็เริ่มถามหยั่งเชิงถังหงเหมย
“หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่กลับบ้าน เธอก็หอบข้าวของพะรุงพะรังไปให้หลานชายหลานสาว ซื้อโน่นซื้อนี่ให้ ได้ยินว่าพี่ชายสองคนกับน้องชายคนหนึ่งของเธอต่างก็เคยยืมเงินไป ต่อให้ยังไง ก็ไม่ควรลงมือกับเธอหนักขนาดนี้สิ”
ถังหงเหมยเจ็บใจจนทนไม่ไหว “ฮือ ๆ ก็ใช่น่ะสิ ก่อนหน้านี้ลูกพี่ชายคนโตป่วย เขายังมายืมฉัน 20 หยวน พี่สะใภ้คนโตจะจัดงานมงคลที่บ้านเดิม บอกว่าไม่มีเงินก็เลยมายืมฉันอีก 10 หยวน แล้วยังฝากให้ฉันแวะห้างสรรพสินค้าซื้อมอลต์นมหลายครั้ง ซื้อไฟฉายให้ด้วย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คืนเงินฉันเลย แต่กลับลงมือกับฉันหนักขนาดนี้”
“พี่ชายคนรองก็เหมือนกัน ปีก่อนโน้นเงินซื้อจักรยานไม่พอ ยังมายืมฉัน 47 หยวน จนตอนนี้ก็ยังไม่คืน แถมยังยืมคูปองน้ำตาลกับคูปองผ้าไปอีก ตอนนี้ก็ไม่ได้ใช้แล้ว ส่วนน้องชายคนเล็กก็ยืมเงินจากฉันจุกจิกไปตั้งสามสิบกว่าหยวนแล้ว พอเห็นฉันโดนตี กลับยืนมอง ไม่แม้แต่จะห้ามสักนิด ของที่ฉันซื้อกลับบ้านเป็นประจำ พวกเขาก็กินกันไม่ได้น้อยเลย นี่มันไม่เห็นฉันเป็นญาติกันชัด ๆ...”
ถังหงเหมยจมอยู่กับความเศร้าของตัวเองจนไม่ทันสังเกตว่า สีหน้าของคนบ้านหลี่ต่างก็หม่นคล้ำลงแล้ว