ไม่ว่าจางหรงอิงจะพูดอย่างไร จินจือก็แค่นั่งฟังเงียบ ๆ แทบไม่เอ่ยปาก
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที รัตติกาลแผ่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองอย่างช้า ๆ
แม้ช่วงบ่ายจางหรงอิงจะพูดกับจินจือไปไม่น้อย ทั้งยังสวมเสื้อคลุมและหน้ากากให้เธอ หมวกใบใหญ่ก็ปิดบังเธอไว้จนมิด แต่เธอก็ยังกลัว ความหวาดผวาและบาดแผลนั้นผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
จางหรงอิงจับมือเธอไว้ ส่วนหลี่เป่าซีก็ประคองแขนอีกข้างหนึ่ง
“ไม่ต้องกลัวนะ น้าอยู่นี่ น้าจะไปกับเธอ ตอนนี้ทุกคนหลับกันหมดแล้ว ไม่มีใครหรอก ต่อให้มีคนก็ไม่เป็นไร เขามองไม่เห็นเธอ”
จางหรงอิงจูงเธอเดินออกไป รู้สึกได้ว่าแขนของจินจือแข็งเกร็งเหลือเกิน เธอกำลังสั่น
“แค่เดินออกไปได้ก็พอแล้ว พอไปถึงเมืองของน้า ก็ไม่มีใครรู้จักเธอ เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ เธอชอบเรียนหนังสือไม่ใช่เหรอ น้าจะส่งเสียให้เธอเรียนเอง”
หลี่เป่าซีเองก็ฝืนกลั้นความปวดใจ คอยให้กำลังใจเธอ “พี่จินจือ สู้ ๆ นะ น้าอยู่บนฟ้ามองพี่อยู่นะ พี่ต้องเข้มแข็งไว้”
จินจือพยายามยกเท้าขึ้นอย่างยากลำบาก ราวกับเท้าหนักอึ้งนับพันชั่ง เธอก้าวออกจากประตู ทั้งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ลมหายใจก็เริ่มหอบถี่
จางหรงอิงกับหลี่เป่าซีคอยพยุงร่างที่แทบทรุดของเธอ พาเธอก้าวลงจากชั้นบนทีละขั้น
หลี่เป่าจวินหิ้วสัมภาระ เดินนำหน้าพร้อมส่องไฟฉายให้อย่างอดทน
จากชั้นสี่ลงมาถึงชั้นสองใช้เวลาเกือบ 6 นาที ทุกย่างก้าวของจินจือล้วนยากเย็น พอลงจากชั้นสองถึงชั้นหนึ่ง เธอก็เหงื่อท่วมตัวแล้ว
จางหรงอิงได้ยินเสียงหอบหายใจของเธอ จึงไม่กล้าคะยั้นคะยออีก “เก่งมากแล้ว จินจือของน้าเก่งมากจริง ๆ เก่งที่สุดเลย”